Joep:
Joep's leven begon niet geweldig. Hij werd
verkocht als Jut aan een man met een verstandelijke beperking die onder
begeleiding woonde maar Jut kwam in eerste instantie bij de moeder van
deze man te wonen. Ik had al een licht onderbuikgevoel maar vond het ook
moeilijk om de hond te weigeren. Jut is geranseld, zat hele dagen in de
bench en leerde niet veel. Af en toe trof ik hem met de begeleider en de
man in het park maar dat was maar heel sporadisch. Als ik vroeg hoe het
ging met Jut was het antwoord steevast "prima".
Op een dag kwam de moeder in de winkel met de
mededeling dat Jut diezelfde dag nog naar het asiel zou gaan tenzij ik
hem zou halen. Jut was toen ongeveer 6 maanden oud. Dat liet ik
uiteraard niet gebeuren en zo kwam het dat ik een uur later al op de
stoep stond om alles wat met Jut te maken had en Jut zelf mee te nemen
naar huis. Daar bleek dat hij geen enkel commando kende en bang was voor
de bench die bij ons toch heel positief aangeleerd was. Jut leerde snel
en binnen een paar dagen kon hij al op commando zit, down, blijf en
volgde hij met zijn staart hoog in de lucht van trots.
Enkele dagen later kwam er een stel in de winkel die
wist dat ik Jut teruggenomen had. Hun zoon zat in dezelfde woongroep als
de zoon van de eerste eigenaar en zij hadden met lede ogen toegezien hoe
Jut regelmatig geslagen werd. Ze wilden Jut heel graag een fijn thuis
geven wat hij na die eerste ellendige maanden wel verdiend had. Het
voelde goed en Jut werd omgedoopt tot Joep. Hij hoefde niet meer in de
bench maar mocht in een mandje liggen wat hij ook netjes deed. Hij ging
mee wandelen, fietsen en mocht nog even "pup" zijn. Geweldig!
Helaas kreeg Joep een eerste aanval toen hij ongeveer
6 jaar was. Of het epilepsie was weten we niet. In 2009 is Joep
overleden. De fotokaart die zijn eigenaren gestuurd hebben zegt alles!
Joep heeft toch nog een prachtig leven gehad en ik ben
weer een ervaring rijker. Voortaan luister ik naar mijn onderbuikgevoel.
|
