Wedstrijdverslagen

2011:




2009:

 

2008:





2007:




2005:

2004

Verslag van de KNJV proef in Zwiep met Imre op 19 september 2011

Imre is in goede doen, beter dan ik want ik kamp al een tijd met huidproblemen en daarvoor moet ik nu regelmatig naar het ziekenhuis. Ik heb getwijfeld of ik wel gaan moest en besloten het toch te doen omdat Imre's kans op een mooie B hier toch wel groot zijn. Tijdens de laatste trainingsavond op 5 september heeft ze een foutloos parcours gelopen en dat geeft de burger moed!
De wekker vertelt me dat het 5.00 uur is en dus tijd om op te staan. De wekker heeft me verder niet gewekt, ik was al de hele nacht wakker zoals ik de laatste tijd vaker hele nachten wakker lig van de jeuk die me vooral 's nachts treitert. Bertus is zo lief om met mij op te staan en de honden uit te laten terwijl ik mijn ontbijtje naar binnen werk en de tas in pak met proviand voor de dag. Imre staat me vol verwachting aan te kijken als ze de tas ziet en huppelt vrolijk de auto in. Ze heeft er duidelijk zin in!

In Zwiep aangekomen kiezen we een mooi eendje uit, drinken nog een bakje koffie en gaan naar de eerste proef: het aangelijnd en los volgen en het vooruitsturen en komen op bevel. Op deze proeven mag je naar mijn mening geen punten verliezen maar met Imre is dat nog een heikel punt en het levert ons doorgaans een krappe 7 op. Vandaag prijkte voor beide onderdelen een mooie 9 op mijn lijstje want Imre volgde als een zonnetje en ik hoefde haar maar één keer middels een klopje op mijn been weer aan de voet te krijgen. Het vooruitsturen ging enigszins moeizaam maar met drie commando's was ze toch op acceptabele afstand en mocht ik haar influiten waarna ze als een speer naar me toe kwam.

Het volgende onderdeel was het houden van de aangewezen plaats wat zoals gewoonlijk een 10 opleverde en het kort apport waar we een 9 voor verdienden. Imre kon alvast de verrichtingen van een andere hond aanschouwen die een beetje enthousiast met het konijn omsprong wat hem een paar punten kostte. Imre werd er lekker gretig van en eenmaal aan de beurt rende ze in een flink tempo naar het konijn, nam deze direct op en kwam er mee terug maar liep er mee naar de kist die open naast me stond met daarin de konijnen. Een klopje op mijn been om haar er aan te herinneren dat het beest bij mij gebracht moet worden kostte me een punt. Eigenlijk had die kist daar natuurlijk nooit open mogen staan...

We gaan naar het verloren apport uit de dichte dekking wat ons een 10 opleverde. Imre nam mooi diepte en had de eend zo gevonden. Ze kwam er direct mee terug en gaf het model af zoals ik van haar gewend ben.

Onderweg naar het water, een wandeling van een kleine kilometer, kwamen we langs het markeren waar op dat moment niemand wachtte. Dat eerst maar even doen dan hebben we dat maar gehad. Helaas besloot de keurmeester eerst een koffiepauze te pakken en ondertussen kwam er een hele groep bij waarvan de tassen voor mijn tas werden gezet. Wat een korte wachttijd had moeten zijn werd toch nog een lange zit. Eenmaal aan de beurt gaat Imre op mijn 'apport' in volle vaart via het paadje dat ontstaan is door alle voorgangers naar de eend. Het ziet er veelbelovend uit... Helaas loopt ze te ver door en gaat richting de werpers. "Dat is nou jammer" vond de keurmeester die de 10 al bijna genoteerd had. Ja, dat is nou jammer. Imre had de pech dat de werpers de eend iets minder ver gegooid hadden waardoor zij boven de wind liep en de eend die rechts van het paadje lag in plaats van links, op nog geen halve meter miste. Domme pech, niet meer niet minder. Geen fout van mij en ook het hondje treft geen schuld. Zij kwam enthousiast naar me toe met de eend in de bek en ik beloon haar voor deze prestatie. Weet zij veel dat deze proef een dikke onvoldoende opleverde!

Ofschoon ik natuurlijk baal als een stekker ga ik nog wel naar het water om mijn C diploma veilig te stellen. Het apport uit diep water bracht een 10 op mijn mooie scorelijst en daarmee was het C diploma binnen met 47 punten. Het apport over water heb ik gelaten voor wat het was omdat er een heleboel combinaties voor me waren en ik
's middags naar het ziekenhuis moest. Bovendien viel er toch niets meer te halen.

We hebben het best goed gedaan dit jaar. Imre heeft mij overtuigd van haar kunnen en ik ben er zeker van dat ze op deze laatste proef een mooie B had gehaald als het markeren goed was gegaan. Drie proeven, drie diploma's met steeds betere cijfers.
Imre is een heerlijk hondje om mee te werken!

 

 

 

 

Verslag van de KNJV proef in Gendringen (Voorst) met Imre op 27 augustus 2011

27 augustus 2011, Imre's 5e verjaardag. Het zou mooi zijn als we dat kunnen vieren met een beter B diploma dan in Beesd want dit hondje heeft het in zich om mooie punten te scoren. Het komt er alleen nog niet altijd uit want dit hondje is ook een behoorlijk eigenzinnige Fries met een flinke kop er op. Het is altijd weer een gezellig treffen in de achterhoek en ofschoon ik verre van goed in orde ben door een flinke huidinfectie en een oorontsteking heb ik veel zin in deze dag. Na de keuring zoek ik een mooie eend uit, drink een kop koffie met krentenwegge en wacht in alle rust op de start van de proeven.

We begonnen met het eerste verplichte onderdeel apport uit diep water. De deelnemers voor ons scoorden magere zesjes en zo hier en daar een zeven en er kwam al commentaar dat het poeltje te ondiep was en dat de honden gemakkelijk om konden lopen. Imre stond te steigeren aan de lijn van opwinding. Ik heb haar enthousiasme getemperd door haar rustig down te leggen. Eenmaal aan de beurt kon ze nog net de passie bedwingen en te wachten tot ik haar het commando gaf. Ofschoon de eend aan de overkant in het riet terecht kwam en Imre met hetzelfde gemak om had kunnen lopen ging ze direct te water, zwom keurig naar de eend, nam hem op en draaide zich om, om ook via het water terug te komen. "Mevrouw, ik schrijf een tien voor u op" zei keurmeester Moerkens en daarmee was de eerste tien op deze proef een feit en de dag voor ons prettig begonnen.

In Voorst ben je verder vrij om je eigen looproute te bepalen en ik besloot eerst naar het apport uit de dichte dekking te gaan. We moesten even wachten en terwijl ik daar zat zag ik regelmatig honden uit het bos komen op plekken waar ze niet uit het bos zouden moeten komen en al helemaal niet zonder eend. Hopelijk pakt Imre zometeen niet dat spoor...
Imre nam prima diepte en tekende goed op de verwaaiing, pakte direct de eend op en kwam luid knorrend naar me toe om het apport model af te geven. "Een tien" vond keurmeester Remon Starink waarmee er dus twee tienen op mijn lijstje prijkten.

Bij het houden van de aangewezen plaats stond niemand te wachten en waren we zo aan de beurt. Imre werd down gelegd en toen ik terug mocht komen van de keurmeester lag ze er nog net zo. Wederom een tien op mijn puntenlijst. Als deze trend zich de rest van de dag zo doorzet worden we dagwinnaar!

Bij het markeren was het een lange wacht maar het was nog vroeg en het moet er toch van komen. Toen we eindelijk aan de beurt waren was Imre's geduld op en wachtte ze niet op mijn commando maar spurtte weg toen de eend eenmaal gegooid was. Gelukkig kon ik haar direct afstoppen waarna ze alsnog mocht apporteren toen ik haar dat zei. Ze nam weer een zelfde omweg als in Beesd, (wat dat voor gekkigheid is...) kwam bij de eend en liep vervolgens in een behoorlijk rechte lijn naar mij terug. De eerste puntjes werden hier gemorst maar met een zeven was ik nog in de race.

Het aangelijnd en los volgen ging gelukkig beter dan in Beesd en het leverde ons een acht op. Helemaal foutloos zoals Floran dat kon wil bij Imre maar niet lukken. Daarvoor is dit Friese gedrocht veel te zelfstandig. Het vooruitsturen kostte me weer meer commando's dan me lief was maar het terug komen ging wel wat beter dan in Beesd. Ik was verbaasd over het cijfer wat de keurmeester ons gunde: een acht. Als hij had gezegd dat het een zes was had ik hem ook geloofd. Hij nam nog even de tijd om me van tips en trucs te voorzien om het vooruitsturen te oefenen. Hij zag dat ik dat altijd met een dummy deed want de hond ging zoeken en hij raadde me aan om dat niet meer te doen.

Het volgende onderdeel waar we nog naar toe moesten was het apport over diep water. Ik zette mijn tas met de eend neer en wachtte op de oproep. Dat duurde en duurde en op een gegeven moment merkte ik dat mensen die ver na mij bij de proef aankwamen eerder opgeroepen werden dan ik. Het bleek dat ze op nummer werkten en tja, als je dan nummer 86 bent dan gaan er nogal wat voor met een lager nummer. We kwamen uiteindelijk toch nog aan de beurt en mochten samen oplopen met twee Münsterlanders die voor ons waren. Deze twee Münsterlanders hadden allebei hetzelfde gebrek: ze zwommen vlot over maar gingen vervolgens het weiland door alvorens ze naar de eend gingen die heel gemakkelijk recht aan de overkant van het water in het weiland lag. De honden werden met ferme commando's en wat dirigeerwerk in de juiste richting geholpen en brachten de eend binnen waardoor ze toch nog een krappe voldoende verdienden. Toen Imre het commando "over" kreeg bedacht de dame dat ze al genoeg gezwommen had vandaag en weigerde te water te gaan. Nog maar eens opnieuw inzetten na haar even bij de kladden te hebben gepakt, al was dat wel met zachte hand, en haar even te hebben toegesproken. Na heel veel getreuzel ging ze uiteindelijk te water. Keurmeester Mastenbroek vond dat ik al mijn credits verder verspeeld had en gaf aan dat ik verder niets meer mocht zeggen. Bidden dan maar dat Imre gelijk op de eend loopt... Helaas, Imre is een prima slepenhondje en dat bewees ze nu ook weer door het traject van de vorige twee honden over het weiland exact zo af te leggen. "Roep haar maar binnen, dit duurt veel te lang". Einde B diploma! Imre liet zich niet zomaar overhalen om zonder eend naar me toe te komen dus het had wat voeten in aarde maar ze kwam op een goed moment toch maar, zich van geen kwaad bewust.

Om toch nog een C diploma te bemachtigen moesten we nog naar het kort apport. Het konijn werd geworpen en Imre vloog er vol enthousiasme naar toe. Eenmaal bij het konijn wilde ze naar mijn idee weer beginnen met het beest af te lebberen dus met een ferm "apport, nu" heb ik haar daar van weerhouden en besloot ze aan mijn dringende verzoek gehoor te geven waarmee we een acht incasseerden.

Een C diploma, daar, waar ik mijn zinnen op een betere B dan in Beesd had gezet. Jammer, maar ik ben er wel van overtuigd dat dit hondje heel wat meer in haar mars heeft dan hetgeen er tot nu toe uitkomt. Ze is veel beter dirigeerbaar en heeft meer passie dan haar moeder Floran, waarmee ik trouwens mooie proeven gelopen heb en die op jacht mooi werk heeft laten zien. We richten ons nu maar op ons laatste optreden dit seizoen: de proef in Zwiep op 19 september.

De foto's komen van de website van de KNJV groep Oost Gelderland afdeling Terborg en zijn gemaakt door Jaap Verwiel.

Op weg naar het markeren	Imre wilde al weg...	beheerst brengt ze de eend naar mij.

Verslag van de KNJV proef in Beesd op 5 augustus 2011 met Imre

Na een paar jaartjes afwezigheid vanwege nesten van Imre zijn we weer van de partij. We hebben dit jaar de MAP training in Zwiep gevolgd maar we waren niet elke week present. Verder heb ik vanwege tijdgebrek weinig getraind met Imre. Pas gisteren hoorde ik dat ik mee mocht doen in Beesd want er waren afzeggingen. Gisteravond nog even een paar oefeningen gedaan waarbij Bertus de taak van werper op zich nam maar dat was niet zo'n succes. Bertus begrijpt het spelletje niet echt en bovendien vindt hij er niet veel aan om zich bezig te houden met de training. Om te voorkomen dat ons huwelijk in een echtscheiding verzandt vraag ik hem maar sporadisch, en alleen bij gebrek aan beters, om mij op de training te vergezellen. Imre werkte belabberd en ik zei al tegen Bertus dat ik ook níet kon gaan want het zou wellicht niets worden.
De volgende morgen sta ik om half zeven op om naar de proef in Beesd te gaan. Terwijl Bertus de honden uit laat eet ik mijn broodjes, drink mijn koffie en pak ik de tas in. Imre springt enthousiast de auto in als ze haar naam hoort noemen. Kennelijk heeft ze er zin in en ook qua weer belooft het een mooie dag te worden in deze natte zomer.

Eenmaal in Beesd op de Heerlijkheid de Mariënwaert (alleen van de naam al word ik blij) blijk ik aan de late kant te zijn. Ik kan direct doorlopen naar de dierenarts en daarna een eend uitzoeken. Ai, de nog overgebleven eenden waren van slechte kwaliteit. De eerste eend die ik kreeg was zo gehavend dat ik die geweigerd heb. De tweede leek beter maar eenmaal bij de eerste proef, het markeren, bleek dat er op de rug toch een flinke beschadiging zat. Na dit gemeld te hebben bij de organisatie kon de dag beginnen.
We begonnen dus met het markeren, de dood of de gladiolen zoals ik altijd zeg. Het werden gladiolen maar wel een heel klein bosje. Imre ging op mijn commando eerst recht vooruit, boog vervolgens heel ver af maar liep op een goed moment toch regelrecht naar de eend, nam het ding op en kwam met diezelfde omweg weer terug. Kennelijk had ze wel goed gemarkeerd maar koos om de een of andere vage reden een eigen route. De eend die ze bij zich had bleek niet mijn eend te zijn maar van de deelnemer na me. Keurmeester Neggers gunde ons een mager zesje waarmee ik verder wel tevreden was. De deelnemer na me werd op de hoogte gebracht van de eenden-switch en ondanks het feit dat ik hem verteld had dat mijn eend op de rug beschadigd was koos hij er voor om zijn hond met mijn eend te laten markeren. Helaas voor hem heeft zijn hond de eend nog verder toegetakeld waardoor hij gediskwalificeerd werd. Ofschoon ik hier niks aan doen kon vond ik het toch heel vervelend voor hem. Misschien had zijn hond dat niet gedaan met de gave eend, die de rest van de dag door ons gebruikt is.

Na het markeren moesten we naar het aangelijnd en los volgen en het vooruit sturen, beiden nog steeds onderdelen waar we nogal eens puntjes morsen, zo ook vandaag. Het volgen leverde een acht op want Imre maakt er telkens weer een achtervolging van als de lijn er af is. Het vooruitsturen ging maar heel moeizaam. Uiteindelijk was ze ver genoeg weg om haar terug te roepen maar ze vond het na zoveel aanmoediging om vooral bij me vandaan te gaan niet nodig om terug te komen. De keurmeester gaf ons een zes en daar had hij het grootste gelijk in.

Het apport over water werd op dezelfde plek gedaan als enkele jaren geleden toen ik met Floran in Beesd was. Het is nog steeds geen vanzelfsprekendheid dat Imre inderdaad over zwemt dus ik was lichtelijk nerveus. Op mijn commando vooruit over ging ze redelijk vlot te water en... zwom zowaar naar de overkant waar de eend snel gevonden was. Ze nam hem vlot op en bracht hem over land terug zoals een heleboel andere honden voor haar ook gedaan hadden. We verdienden een acht voor de uitvoering wat ik enigszins magertjes gewaardeerd vond.

De volgende proef was het apport uit de dichte dekking, eigenlijk altijd goed voor een ruime voldoende. Imre nam prima diepte en tekende goed op de verwaaiing. Ze pakte de eend vlot op en bracht hem keurig bij me waarmee de eerste tien op ons lijstje prijkte.

Het houden van de aangewezen plaats is doorgaans ook geen probleem en ook vandaag scoorde Imre een tien op dit onderdeel.

Nog twee proeven te gaan die in Beesd bij elkaar gevoegd zijn: het kort apport en het apport uit diep water. Het kort apport is nog steeds een onzekere factor... Imre wil het konijn wel eens rustig af lebberen in plaats van het te apporteren. Ik koos een mooi gaaf konijn uit en zette Imre met een "wacht" naast me neer. Het konijn werd geworpen en op mijn "apport" ging Imre er vlot naar toe, nam hem op, legde hem weer neer en kreeg een brul "apport, nu" naar de oren geslingerd, waarna ze besloot het ding op te pakken en onder luid geknor mee te brengen en model af te geven. "Goddank, die is binnen" dacht ik bij mezelf en ik was al in een euforiestemming omdat dit ons eerste B diploma zou zijn. Het apport uit water is nooit een probleem dus verwachtte ik dat nu ook niet. Imre bleef keurig wachten zoals ik dat van haar gewend ben. Op mijn commando "apport" ging ze vlot naar het water, bedacht dat haar huidje net weer een beetje droog was en besloot niet te gaan zwemmen. Ik maande haar nogmaals tot apporteren maar Imre bleef onverbiddelijk. "Het zal met toch niet gebeuren dat hier mijn B diploma sneuvelt" zei ik tegen keurmeester Goossens. Nog maar eens een heel dringend commando richting mijn hond wat uiteindelijk het gewenste resultaat gaf. We konden een acht en een zeven aan ons puntenlijstje toevoegen wat het totaal aantal punten op 61 bracht. Het is niet een geweldige cijferlijst maar de buit is binnen en het loopt op de volgende proeven iets relaxter.

Verslag van de MAP in Neede op 19 oktober 2009 met Floran

Van deze MAP is geen verslag gemaakt en het is al een tijdje geleden dat we de MAP gelopen hebben. Ik weet in ieder geval wel dat er geen MAP B diploma uitgerold is. Floran ging er in de eerste de beste proef al uit. Het ene apport lag boven op een redelijk hoge begroeide bult en het andere lag er links van, maar dan halverwege de helling. Floran zocht best goed maar kreeg maar geen verwaaiing. Het was ook best lastig vooral omdat we als eerste aan de beurt waren. Het liep daarna wel lekker ontspannen en de rest van de onderdelen gingen dan ook best goed. Op één van de onderdelen vielen heel wat nullen maar Floortje bracht juist dat onderdeel tot een goed einde. Er stonden paaltjes in het veld met lokduiven er op. Daartussen lag een duif die geapporteerd moest worden. De hond moest steady op post blijven terwijl de voorjager de gebrachte duif tussen de andere lokduiven op een paaltje moest leggen. Terwijl de voorjager dat deed werd er geschoten en een duif geworpen achter de lokkers. Floran bleef keurig zitten en ging pas toen ik opdracht gaf. De keurmeester gaf ons bijna de volle bak punten. Een ander onderdeel waar ook veel combinaties sneuvelden was een apport op een konijn dat verloren in de dekking lag en een kraai die over een sloot in het weiland gevallen was. Van het konijn was niet bekend of het kickdood was dus die moest eerst. Dat deed Floran heel snel en netjes. Terwijl ze werkte viel er een schot. De keurmeester vertelde dat ergens in het weiland verderop een kraai geschoten was maar die werd gehaald door een jonge hond. Er lag echter ook nog een eerder geschoten kraai die nog gehaald moest worden. Floran werd vooruit gestuurd en ging gelukkig ook over de sloot die ik overigens niet kon zien. Het apport was toen zo gevonden en netjes geapporteerd. Een proef die niet goed ging was het dubbele apport over water. Het eerste stuk kwam probleemloos binnen maar om daarna nog eens een nat pak te halen vond Floran niet nodig. Het was inmiddels koud en nat dus ik begreep haar wel... Ik had er al spijt van dat ik geen jasje voor haar bij me had en heb mijn eigen regenjas opgeofferd voor de hond. Behalve die kou was het een prachtige proef.

Verslag van de KNJV proef in Zwiep met Imre op 21 september 2009

Na een vreselijk onrustige nacht waarin ik elk half uur zo ongeveer wakker werd en op de klok keek ben ik om 5.10 uur opgestaan om met Imre naar de tweede en tevens laatste KNJV proef van dit jaar te gaan in Zwiep.
Op mijn gemak kon ik even ontbijten en broodjes smeren om mee te nemen en de honden uitlaten. Om kwart over zes zat ik in mijn auto op weg naar Zwiep. Het weerbericht voorspelde goed weer en onderweg was het al genieten van de rode hemel en de nevel over de velden, de nacht veranderde gedurende de rit in de dag. Na de keuring en de toespraak begonnen we aan onze proeven.

Het eerste onderdeel was het houden van de aangewezen plaats. Imre bleef ondanks een wiebelige andere hond keurig rustig liggen en het leverde ons een mooie tien op. Die was maar vast binnen! Bij deze proef werd ook het kort apport te land gedaan, altijd een lastig onderdeel voor Imre. Ze ging op mijn commando prima weg maar stond naar mijn idee iets te lang te treuzelen bij het konijn. Nog een commando apport deed haar besluiten om het beest toch maar op te pakken. Halverwege verpakte ze nog eens en om te voorkomen dat ze hem neer zou leggen moedigde ik haar nog maar eens aan om het konijn vooral bij mij te brengen. Keurmeester Aalbers gaf er terecht een acht voor waarmee ik dik tevreden was.

De volgende proef was het verloren zoeken. Imre nam prima diepte, kwam bij de eend maar liet die nog even voor wat het was en ging nog even een extra rondje, op zoek naar een geschikt plekje om te plassen. Ze was natuurlijk super goed uitgelaten maar mevrouw vindt het toch nog nodig om haar geur achter te laten. Daarna liep ze direct terug naar de eend en bracht hem model bij me. Wederom prijkte er een acht op mijn lijstje.

Daarna gingen we naar het aangelijnd en los volgen en het vooruitsturen. Hier verlies ik nogal eens punten want Imre wil moeilijk van me weg en als ze eenmaal weg is vindt ze het niet direct nodig om op het eerste het beste commando weer terug te komen. Voor het volgen verdienden we een zeven. Imre volgde aan de lijn prima maar los is het een achtervolging. Ik weet dat ik veel te weinig getraind heb de laatste maanden dus het dier treft geen schuld. Het vooruitsturen ging inderdaad moeizaam maar gelukkig kwam ze op het eerste fluitsignaal in een fijn tempo terug naar mij. Ook dit leverde ons een zeven op.

Het markeren is ook altijd een onzekere factor: het is óf een tien óf een nul. Vandaag was het het laatste en daarmee waren mijn kansen op een B diploma verkeken. Imre ging prima weg maar begon veel te vroeg haar neus aan de grond te doen en kwam al snuffelend bij de eend. Ze bracht hem wel model bij me maar de nul stond al genoteerd.

Het volgende onderdeel was eigenlijk het over water maar de wachttijd was zo lang dat ik besloot eerst maar even het apport uit water te doen en daarmee hopelijk mijn C diploma veilig te stellen. Gelukkig werkte de organisatie mee en mocht ik er tussen door. Imre wachtte prima op mijn commando en sprong vlot te water, pakte de eend, zwom direct terug en bracht hem keurig voor zonder schudden. Een mooie tien was het resultaat waarmee we het C diploma weer binnen hadden met 42 punten.

Als laatste wilde ik toch nog graag het apport over water doen omdat het voor Imre nog steeds geen vanzelfsprekendheid is om over te zwemmen zonder dat er zichtbaar iets te halen valt. Ruim anderhalf uur hebben we gewacht voor we uiteindelijk aan de beurt waren. Helaas was het ook nog compleet zinloos want Imre weigerde het ruime sop te kiezen. Ook bij dit onderdeel kwam een nul op mijn lijstje te staan, iets wat ik bijzonder jammer vond. Het zou zo mooi zijn als ze dit een keer met een voldoende af zou sluiten maar ik weet tevens dat het minimale trainen er debet aan is.

Al met al ben ik tevreden over de prestaties van Imre. De aanleg en de passie zijn er zeker maar we zullen samen veel meer moeten trainen dan dat we nu doen. Een mooi doel om deze winter mee aan de slag te gaan!

Verslag van de KNJV proef in Winterswijk op 8 augustus 2009 met Imre

Gisteren met Floran op pad, vandaag met Imre die haar eerste proef van dit seizoen loopt. We hebben nauwelijks getraind dus erg hoge verwachtingen heb ik niet. Het zou uiteraard mooi zijn als er een B diploma uitrolt maar dan hebben we een flinke dosis geluk nodig. Het wordt minder warm dan gisteren maar wel droog en dat is altijd al veel fijner dan wanneer je in de regen loopt te banjeren.

We beginnen de dag met markeren: een nul! De toon is gezet, de B is gesneuveld. Imre gaat prima weg, markeert prima, komt perfect terug... tot een goeie drie meter voor me. Ze legt de eend neer en zoekt een plekje om even rustig te poepen. Als ik haar nou niet uitgelaten had dan begreep ik het nog maar ze heeft werkelijk meer dan genoeg gelegenheid gehad om dat op een ander moment te doen. Het schaamrood steeg me naar de kaken. Imre vond dat de eend dicht genoeg bij me lag om hem zelf te kunnen pakken en weigerde het ding bij me te brengen. De nul was weer dik verdiend.

Het is nooit leuk maar het loopt wel een stuk relaxter. Het volgende onderdeel was het apport uit de dichte dekking. Voor ons was een groep ervaren voorjagers met dito honden en zij hadden veel moeite met dit onderdeel. De honden moesten de eerste meters door de bramenstruiken en konden daarna probleemloos diepte nemen. Imre houdt niet van bramenstruiken... Op mijn commando ging ze toch wel maar bleef, eenmaal de doorns voorbij, mij uitdagend aankijken. Ik maande haar enkele keren tot een zoek apport maar haar blik sprak boekdelen. Dit hondje ging dat vandaag niet doen.
Keurmeester Folmer bood aan om de hond nog eens opnieuw in te zetten maar ik wist dat dit niet méér op zou leveren en heb Imre bij me geroepen, aangelijnd en de nul geïncasseerd.

Daarna gingen we naar het apport uit diep water. Meestal is dit goed voor een tien maar Imre was de vorige proef nog niet vergeten en draalde bij het te water gaan. Een tweede commando bracht haar op andere gedachten. Keurmeester Mastenbroek gaf ons een negen.

Daarna volgde het down liggen en het kort apport. Zoals gewoonlijk bleef Imre keurig liggen en kregen we een tien. Bij het kort apport ging ze vlot naar het konijn, constateerde dat deze niet meer leefde en vond het niet direct nodig om het ding bij me te brengen. Ik probeerde het vriendelijk, ik probeerde het streng, Imre deed het niet. Stagiair Wim Blokland vond het een nul en daarmee zou ook mijn C diploma sneuvelen. Plotseling bedacht Imre dat het misschien toch beter zou zijn om terug te komen met het apport en gaf ze het model af. Keurmeester Henk Companjen vond de nul te zwaar bestraft en stelde een zes voor waar ik het uiteraard roerend mee eens was. Na wat overleg tussen de beide heren kreeg ik, nadat de volgende kandidaat geweest was te horen dat ze over hun goede hart gestreken hadden en me toch nog een zes gunden...

De volgende proef was het apport over diep water, altijd weer lastig in Winterswijk. Imre had er totaal geen behoefte aan om dit poeltje vol riet en een onduidelijke overkant in te gaan. Ik heb er niet lang mee zitten trutten en heb haar al vrij snel de lijn weer omgedaan en de nul aan mijn lijstje toegevoegd.

Als laatste moesten we nog 'even' aangelijnd en los volgen en vooruitsturen. Het volgen ging aangelijnd aardig goed maar los zette Imre de achtervolging weer in, onderwijl lustig snuffelend op zoek naar muisjes en molletjes. De zeven stond genoteerd. Bij het vooruitsturen beliefde Imre ook meer commando's dan eigenlijk zou moeten en eenmaal op dreef vond ze het niet direct nodig om weer terug te komen. Voor dit onderdeel verdienden we een krappe zes waarmee ons C diploma een feit was.

Ik kan wel zeggen dat het een moeizaam bevochten C-tje was met slechts 38 punten. De B onderdelen eindigden allen in een dikke vette nul. Het feit dat ik nauwelijks getraind heb met Imre vertaalt zich in deze matige prestaties. Bovendien heeft Imre het thuis prima voor elkaar: dagelijks een paar flinke wandelingen en speelmomenten, op tijd haar natje en droogje en heel veel aandacht. Waarom zou je je dan nog uitsloven op een proef?

Verslag van KNJV proef in Beesd met Floran op 7 augustus 2009

Vrijdagmorgen, half 7. De wekker wekt me uit een diepe slaap. Vandaag staat de eerste KNJV proef op het programma en voor Floran tevens de laatste. We gaan in oktober nog naar de MAP in Neede en dan zit het er op voor Floortje. Over twee maanden wordt ze acht jaar en ik vind het mooi geweest met haar. Hopelijk sluit ze haar carrière af met een mooi diploma, het liefst een A en als het even kan ook nog een MAP B diploma.
De zon schijnt al lekker, het belooft een mooie dag te worden. Om kwart over acht rijd ik het landgoed de Heerlijkheid Mariënwaerdt op waar de proef jaarlijks gehouden wordt.
Er doen dit keer drie Stabij's mee en één wetterhoun. Na het welkomstwoord gaan we op pad naar de proeven.

We moesten direct een flinke wandeling maken naar het apport over diep water.
Normaal gesproken wordt dat in Beesd over de Linge gehouden maar dit jaar heeft de organisatie een ander watertje uitgekozen. Ik was hier heel content mee want ik stierf soms duizend doden wanneer mijn hond aan de overkant van de Linge was en nog terug moest zwemmen terwijl er een pleziervaartuig langs kwam. Het water waar het nu moest gebeuren had echter ook z'n nadelen. Floran was als allereerste. (gelukkig want vrij snel daarna werd de kant spekglad en heeft de organisatie de proef verplaatst) Op mijn commando 'vooruit, over' ging ze vlot over. Eenmaal aan de overkant had ze de grootst mogelijke moeite om tegen de kant op te komen. Op pure wilskracht lukte het haar uiteindelijk om de sloot te verlaten en ging ze direct op zoek naar de eend die een stukje verder onder de diverse houten afrasteringen door in de weide lag. Ze pakte hem op zoals ze altijd doet: eerst even op de rug draaien waarna ze hem bij de borst beet kan pakken. Ze liep terug over land en bereikte mij uiteindelijk nadat ik haar geroepen had. Er was nog niet echt een duidelijk pad en ze was even het spoor bijster. Ze gaf de eend model aan mij af. Keurmeester van Beek vond het een acht waard. Eerlijk gezegd vond ik het magertjes gewaardeerd.

Daarna wandelden we terug naar het volgende onderdeel het apport uit de dichte dekking. Floran ging uitstekend het bos in, nam prima diepte maar was wat traag in het oppakken van de eend volgens de keurmeester. Ze verdiende een negen voor haar prestatie.

De volgende proef was het houden van de aangewezen plaats. Floran bleef zoals ik dat normaliter van haar gewend ben prima liggen waar ik haar had achtergelaten en de eerste tien was binnen.

Daarna gingen we naar het kort apport te land en het apport uit diep water. De zon scheen inmiddels volop en het was behoorlijk heet. Gelukkig wordt de proef in een bosrijk gebied gehouden en konden we de schaduw opzoeken tijdens het wachten. Floran ging op commando vlot te water, pakte de eend en kwam er direct mee terug. Lekker rustig en secuur, een lust voor het oog vond keurmeester Moerkens. De tien werd aan mijn lijstje toegevoegd.
Ik zocht een konijn uit voor het apport te land en ook deze oefening doorstond Floran met verve. Opnieuw stond er een tien op mijn lijst.

Het aangelijnd en los volgen en het vooruitsturen en komen op bevel waren ook geen struikelblokken. Floran volgde prima waardoor ook deze proef beloond werd met een mooie tien. Bij het vooruitsturen had ze enkele commando's nodig om van me weg te gaan maar ze kwam op mijn fluit wel netjes terug. We morsten hier onnodig wat puntjes maar een acht is nog altijd een dikke voldoende.

Als laatste onderdeel moesten we nog markeren. De dood of de gladiolen zullen we maar zeggen. Vandaag werden het gladiolen. Floran ging in een rechte lijn weg over de stoppels maar kwam naar mijn idee te ver van de eend. Ze gebruikte haar neus perfect en kwam zodoende bij het apport en bracht het keurig mee. Een mooi ervaren hondje vond mevrouw Huisman die ons een tien gunde voor deze proef. Ik had het niet raar gevonden als het een nul was geweest want Floran had niet echt goed gemarkeerd. Ook de toeschouwers waren hooglijk verbaasd dat er een tien gegeven was. Soms zit het mee, soms zit het tegen...

We hebben een mooi B diploma in de wacht gesleept met 75 punten.
's Middags mochten we mee doen aan de A proef. Helaas kent Floran het spelletje wel en weet ze ook wel dat, als ik haar naar links stuur, de duif rechts ligt. Ze ging al snel veel te veel naar rechts en ik kreeg haar onvoldoende naar links. Voor Floran geen A diploma.

Ik kan trots zijn op wat ik met Floran bereikt heb. Pas later begonnen met jachttraining en dan toch 7 C diploma's en 8, meestal mooie B diploma's halen is een mooi resultaat!

Verslag van de MAP in Neede met Floran oktober 2008

Verslag van de KNJV proef in Kampen met Floran op 27 september 2008

Voor onze laatste KNJV proef moesten we naar Kampen, één van mijn favoriete proeven omdat het kleinschalig is en heel gezellig. De weergoden waren ons dit jaar gunstig gezind want in tegenstelling tot vorig jaar, toen de regen met bakken uit de hemel viel, was het dit keer na een dichte ochtendmist een lekker zonnig dagje. 's Morgens toen ik de A50 op reed kwam er een Opel voorbij waar ik achteraan tufte omdat het makkelijker is om achter een ander te rijden in dichte mist. Bovendien had deze chauffeur een prettig tempo. Bij de afslag Kampen aangekomen ging mijn 'haas' ook af en aan het eind van de afslag ging ook hij naar links. Toen we bij de camping kwamen waar de proef gehouden werd sloeg mijn 'haas' opnieuw af en ik volgde hem naar de parkeerplaats. Hij parkeerde rechts, ik parkeerde links. Het bleek keurmeester Neggers te zijn die tegen een andere deelnemer zei dat hij de hele weg achtervolgd werd maar dat hij die auto nu niet meer zag. "Dat was ik", zei ik tegen hem. "Word ik op mijn leeftijd nog achtervolgd door een vrouw" was zijn commentaar.
Het was ook wel toevallig.

De proef begon met het over water zoals ons dat bijna altijd gebeurd in Kampen. Ik had Floran al even laten zwemmen zodat ze al een beetje gewend was aan het koude water. Op mijn commando 'vooruit over" bleef ze dralen langs de kant. Nog maar eens proberen maar wat ik ook deed, mijn hondje was niet te vermurwen. Of het lag aan de dichte mist waardoor we de overkant niet konden zien of aan de zwaan die op enkele meters vervaarlijk op de loer lag dat zal ik nooit weten. Feit is wel dat hier het B diploma al sneuvelde en dat ik een middagje vrij zou hebben.

Ondanks deze domper gaan we er toch een leuke dag van maken. "Dan de andere onderdelen maar heel goed doen," sprak ik mezelf toe. Het volgende onderdeel was het volgen en het uitsturen en komen op bevel. Floran volgde los niet echt geweldig en dat werd ons nogal zwaar aangerekend: een zeven. Het uitsturen ging ook niet helemaal zoals het normaal zou moeten maar het terug komen was geweldig: een acht.

Daarna moesten we naar het houden van de aangewezen plaats en het kort apport. Floran bleef gelukkig prima liggen dus dat leverde een tien op. Het konijn pakte ze weifelend en met enkele keren verpakken op waardoor hier een acht op mijn lijstje prijkte.

Onze zesde proef was het apport uit diep water: een tien. Floran ging uitstekend te water nu het zonnetje lekker scheen en kwam perfect terug met de eend.

's Middags was het verloren zoekapport en het markeren. Voor de eerste verdienden we een tien. Floran nam prima diepte en stond in een zucht weer voor mijn neus. Bij het markeren nam ik enig risico. Floran had volgens mij de eend al in de bek gehad en weer neergelegd. Ik schreeuwde haar 'apport' toe waarop keurmeester Neggers me vragend aankeek. "Ze had hem al in de bek gehad" zei ik tegen hem. Als je voordat de hond de eend opgepakt heeft een commando geeft heb je een nul. Niet dat dat nou zo veel uitgemaakt had maar ik was in de stellige overtuiging dat dit niet het geval was. Keurmeester Neggers gunde me het voordeel van de twijfel en gaf een zes. Dat voordeel bleek later niet terecht want volgens een helper had ze hem nog niet vast gehad. Het had evenwel geen gevolgen voor het diploma want de nul op de eerste proef stond al genoteerd.

We hebben een C diploma mee naar huis genomen met 43 punten, bepaald niet wat ik voor ogen had op deze laatste proef maar gezellig was het wel. Leuke bijkomstigheid was dat we geheel toevallig Foppe uit ons laatste nest troffen.
Hanneke en ik liepen vanaf de parkeerplaats terug naar de kantine toen we een stabijtje zagen. Uiteraard moesten we even alles weten van dat hondje en dus vroegen we aan de mevrouw die hem aan de lijn had of het een 'echte' was. "Ja hoor," zei ze, "hij heeft een stamboom." "Het is een mooi hondje" vond Hanneke en ik beaamde dat er een mooie kop op zat maar dat zijn lijf en kop nog niet helemaal in verhouding waren. "Hoe heet hij en waar komt hij vandaan?" De vrouw antwoordde dat hij Foppe heette maar dat zij er verder niet veel van wist maar dat het de trainhond van haar vader was. Vader kwam er bij en wist te vertellen dat Foppe 9 maanden was en uit Friesland kwam. Hij vertelde verder dat de hond niet van hem was maar dat hij probeerde er een jachthond van te maken. Langzaam viel bij mij het kwartje. De familie Janssen had mij verteld dat Foppe soms logeert bij een man die jaagt en dat hij de hond ook traint. Op mijn vraag of de hond misschien toebehoorde aan die familie werd bevestigend geantwoord. "Zie hier zijn moeder!" Foppe komt niet uit Friesland maar uit Duiven en hij is 11 maanden" zei ik tegen die meneer. Ik riep Foppe toen hij vrij was door alleen maar "puppies" te roepen en hij kwam als een speer naar me toe. We hebben nog even geprobeerd om Foppe de eend te laten apporteren en de dochter heeft een paar foto's gemaakt van deze toevallige en leuke ontmoeting.

 

Floran en haar zoon Foppe, jachthond in spé.

Verslag van de KNJV proef in Zwiep met Imre op 22 september 2008


De derde proef met Imre is de KNJV proef in Zwiep. Om 5.00 uur moest ik het bed weer verlaten en na de honden te hebben uitgelaten en een ontbijtje stap ik om 6.15 uur in de auto op weg naar Zwiep. Ik hoop na de C in Gendringen nu op een B diploma al weet ik dat het dan een lucky day zal zijn.

We beginnen de dag met het houden van de aangewezen plaats: een tien.
Zo, die is maar vast binnen. Imre bleef keurig liggen zoals ik dat al bijna niet anders gewend ben van haar. Moeder Floran kan er momenteel even wat van leren!

Het volgende onderdeel is het verloren zoekapport: een negen.
Imre nam goed diepte maar zocht wisselend zoals keurmeester Volmer het noemde. Dan weer goed op tempo en dan bleef ze weer wat snuffelen. Ze kwam mooi met de eend terug en gaf deze model af waardoor we een negen verdienden.

Daarna ging het naar het volgen en uitsturen.
Imre volgde aangelijnd heel goed maar los was het achtervolgen in plaats van volgen. We kregen daardoor een zeven. Het uitsturen ging heel goed en het terug komen ietsje minder: een zeven.
Het wil me nog maar niet lukken om dit naar een beter cijfer te krijgen!

De volgende proef was het markeren.
Imre nam perfect de lijn aan nadat ze op het nippertje was ingesprongen. Helaas had ze de diepte verkeerd ingeschat waardoor ons B diploma hier ten onder ging.

Nu alleen de wateronderdelen nog. We begonnen bij het over water na een lange zit. Als een hond goed presteerde liet ik haar kijken en zo zag ze een aantal honden goed overzwemmen en met de eend uit het bos komen. Ze stond te steigeren van ongeduld toen we al vast klaar moesten staan maar eenmaal ter plekke vond ze het niet nodig om het water in te gaan. In plaats daarvan rende ze naar Remon Staring die verderop in het gras zat. Helaas bleef dat interessanter dan het water waardoor ook deze B proef sneuvelde.

Als laatste nog het apport uit diep water en het kort apport.
Het is wel heel spannend om dat als laatste onderdeel te hebben. Imre ging dit keer wel direct het water in en bracht de eend keurig terug. De tien was een feit. Nu het konijn nog. We waren de laatsten die dit onderdeel moesten doen en de konijnen waren dan ook niet heel fris meer. Imre ging er vlot naar toe maar likte er eens voorzichtig aan. Ik brulde een commando 'apport' maar dat haalde niets uit. Dan maar op de vriendelijke toer: "toe maar meissie pak hem maar!" Ook dat had nog niet helemaal het gewenste resultaat. Ze pakte hem op, legde hem weer neer en keek me aan met een blik van: "dit vieze ding wil jij vast niet hebben." Nog maar eens een vriendelijk verzoek ingediend en dat pakte gelukkig goed uit. Ze nam het konijn opnieuw in de bek en bracht hem model bij me. De keurmeester vond het een zesje waard. Mij maakte het niet heel veel uit, de C was weer binnen!

We hebben het aardig gedaan dit seizoen: drie proeven, twee diploma's. Imre laat mooi werk zien. Ze is heel eigenwijs en anders dan haar moeder die wel onder de indruk was van mijn stemverheffingen. Bij Imre moet het vooral vriendelijk anders gooit de dame de kont tegen de krib. Het is een zalig hondje!

Verslag van de MAP in Haaften met Floran op 02 september 2008

Voor onze derde MAP, wat in ons geval dit keer Meervoudige Apporteer Problemen betekende,  had ik ons ingeschreven in Haaften waar in natuurgebied de Lieskamp de proef gehouden werd.
We moesten er om 7.30 uur zijn en dat betekende dat ik voor mijn gevoel halverwege de nacht alweer op moest staan. Het beloofde een meest droge dag te worden met een kleine kans op een bui. Mijn uitrusting bestond dus naast koffie, een appel en een flesje water, uit mijn regenkloffie en een paraplu. Gelukkig heb ik die niet nodig gehad. We waren ruim op tijd aanwezig zodat ik eerst rustig een kop koffie kon nuttigen.

Helaas was de uitleg van de proeven heel summier. Meestal wordt er wat meer geschreven dan hier het geval was.

De eerste proef was een dubbel waterapport.

De uitleg:
Er is een eend geschoten. Tijdens het apport valt er nog een eend.

Ik zette Floran in op de eend die bijna aan de overkant in het water lag. Het had wat voeten in aarde maar uiteindelijk ging ze te water en zwom ze op mijn commando naar de overkant. Ze nam de eend op en op dat moment werd er een kauwtje met een schot in het water gegooid. Floran liet de eend voor wat die was en wilde naar het kauwtje. Ik weerhield haar daarvan maar ik kreeg haar niet meer op de eend. Uiteindelijk kwamen geen van beiden binnen. Stom achteraf! Ik had haar beter het kauwtje kunnen laten halen en daarna opnieuw op de eend kunnen zetten. Het had me alleen maar puntverlies opgeleverd. Nu heb ik de hond onnodig in verwarring gebracht en mijzelf een nul bezorgd.

De tweede proef was een dubbel apport op duiven.

De uitleg:
Op post met uw hond worden een doublet duiven geschoten.

Bij deze proef werd de steadyness beoordeeld en het markeren. De hond moest blijven zitten tot beide duiven gegooid waren. Floran deed dat gedeelte perfect. Helaas was het riet veel te hoog en heeft ze de duiven niet zien vallen.
Ze rende bij mij weg op het commando maar ging finaal de verkeerde kant uit. Aangezien het veld moeilijk was met allerlei greppels en hoge begroeiing was er ook niet te dirigeren. De tweede nul stond genoteerd.

Het ging bepaald niet geweldig maar het was er niet minder gezellig om.
Ons derde onderdeel bracht eindelijk punten. Het was een dubbel apport over een klein water op een duif en fazant.

De uitleg:
Op post met uw hond wordt er een duif en een fazant geschoten.

Wederom moest de hond steady blijven zitten tot beide apporten gegooid waren. Floran ging als een speer en kwam binnen mum van tijd terug met de fazant. Daarna ging ze goed weg op de duif en ook die kwam vrij snel binnen. Ik weet niet hoeveel punten de keurmeester ons gaf maar het was in ieder geval niet veel minder dan de volle honderd!

's Middags waren er opnieuw drie proeven.
De eerste was een steadyness proef en een verloren zoek.

De uitleg:
Uw hond blijft op post als de jagermeester u uitlegt waar een ander stuk wild is geschoten. Gelijktijdig wordt achter u, zichtbaar voor de hond, geschoten.

We moesten een stukje met de keurmeester oplopen en de hond laten zitten aan de voet. Zelf moest ik me weer omdraaien en met de keurmeester mee teruglopen. Onderwijl werd er geschoten. Ik moest de hond vanaf een afstand van zo'n 8 meter doorsturen op het apport. Floran bleef steady zitten terwijl er voor haar geschoten werd. Ze ging op mijn commando prima vooruit maar moest toen naar rechts het water in. Het lukte mij niet om haar daar toe te bewegen op die afstand. (ik kon het water niet zien) Ik heb haar terug gehaald en eerst op het verloren apport ingezet. Dit bracht ze prima binnen. Daarna heb ik haar opnieuw vooruit gestuurd maar wederom haalde ze het apport niet uit het water.
Toen ik met haar mee liep naar de walkant ging ze uiteraard wel maar het leverde geen punten meer op.

Ons volgende onderdeel was een apport uit water en een apport te land.

De uitleg:
Er wordt een eend geschoten. Terwijl uw hond deze apporteert valt er achter de wilg een vangschot.

Floran ziet dat de eend links in het water gegooid wordt en haalt deze goed op. Gelukkig houdt ze het beest nu wel vast tijdens het schot en brengt ze hem model bij mij. Daarna zet ik haar in op de gans naar later bleek. Ze moest nu niet naar links het water in maar rechtdoor om een wilgenbosje heen. Helaas lukte ook dat onderdeel niet en kwam de gans niet binnen.

Inmiddels was het half drie. Ik moest nog één onderdeel: een nazoek op konijnen. Deze proef was op bijna een half uur lopen van de andere proeven. Na een kort rekensommetje besloot ik dat onderdeel maar te laten schieten, mede omdat het niet erg moeilijk was volgens andere deelnemers. Als ik nu wegreed zou ik voor de files thuis zijn en anders zou ik pas anderhalf uur later kunnen vertrekken. Bovendien moest ik 's avonds de koopavond nog draaien.
Al met al een leuke dag. We hebben weer een beetje ervaring opgedaan en Floran heeft ondanks de regen aan nullen toch mooi gewerkt.

Verslag van de KNJV proef in Gendringen op 30 augustus met Imre

's morgens om 6.00 uur moest ik mijn fijne bedje weer verlaten om naar de KNJV proef in Gendringen te gaan. We doen dit keer alleen mee aan de C onderdelen omdat ik weer op tijd terug moet zijn in de winkel want mijn dochter staat er anders helemaal alleen voor en dat is voor de zaterdag geen optie. Ik hoop op een C diploma. Imre heeft het in zich maar op de proef komt het er nog niet uit.

Na het welkomst woord beginnen we bij het eerste onderdeel: het over water.
Dit is weliswaar een B onderdeel maar aangezien we allemaal een verplicht beginonderdeel hebben doe ik deze proef maar even mee. Imre voelde voorzichtig het water op mijn commando "vooruit over" en besloot dat het een tikje te koud was voor een zwempartijtje. De eerste nul stond genoteerd maar we waren nog in de race voor het C diploma.

Het volgende onderdeel was eigenlijk het apport uit water maar aangezien je vrij was in volgorde van de proeven heb ik die proef nog maar even laten zitten. Als ze niet over water wil, dan gaat ze ook niet te water bij het kort apport, zo was mijn redernatie. We liepen het hele eind terug en gingen eerst even volgen. Onderweg trof ik trainingsmaatje Josette die eens kwam kijken hoe het op een proef allemaal in zijn werk ging. Zij heeft ons al die tijd gezelschap gehouden en stiekem foto's gemaakt waar ik heel blij mee ben.
Imre volgt nog steeds niet perfect. Ze snuffelt veel en loopt nogal eens achter me. Keurmeester Remon Starink vond het toch nog een zeven waard waar ik best tevreden mee was. Jammer puntverlies maar daar gaan we hard aan werken.
Bij het volgen werd ook het uitsturen en komen op bevel gehouden. Imre ging uiteindelijk goed van mij weg maar van snel terug komen was geen sprake. Uiteindelijk kwam ze toch en vond keurmeester Starink het wederom een zeven waard. Ik vond dat hij me goed bedeeld had maar hij zei dat het volgens de richtlijn was. Al met al geen reden tot ontevredenheid.

volgen om de paaltjes. Imre loopt vaak een beetje achter en heeft graag haar neus aan de grond.
	Inmiddels scheen er een lekker zonnetje waarin we rustig wachtten voor het houden van de aangewezen plaats. Imre ging op mijn down gebaar keurig liggen en bleef zo liggen tot ik terug was. Keurmeester Rooyakkers gaf er terecht een tien voor. Toch knap van zo'n hondje omdat de andere hond nogal wiebelig was. Hij was gaan zitten en weer gaan liggen, lag te piepen en was heel onrustig. Gelukkig heeft Imre er zich niets van aangetrokken.
Wachten bij het houden van de aangewezen plaats. Als ze maar blijft liggen...

Nog twee onderdelen te gaan!
Samen met Josette liepen we weer terug naar proef D en E, het kort apport en het apport uit diep water. We moesten lang wachten maar het was gelukkig lekker weer dus dat was niet heel erg. Bovendien praat je dan met andere liefhebbers en komen er altijd wel tips en trucs waar je wat aan hebt.
We gingen eerst het apport uit diep water doen. Imre was inmiddels lekker opgewarmd in het zonnetje. Ze bleef netjes steady zitten op het schot en toen ze eenmaal gaan mocht ging ze direct. Helaas treuzelde ze behoorlijk bij het in het water gaan, iets wat ik van haar totaal niet gewend ben, maar na nog een commando 'apport' koos ze het ruime sop. Ze bracht de eend perfect binnen en keurmeester Moerkens gaf ons een acht.
Het laatste onderdeel: het konijn. Imre had het in Winterswijk mooi af laten weten dus ik was lichtelijk nerveus. Als ze dat maar niet nog eens flikt! Ze zat wederom netjes steady en ging op mijn commando in vlot tempo naar het konijn. Ze pakte hem op en ik riep "goed zo meissie, brave hond!" Ze bracht het beest model binnen en ik was in mijn nopjes, het C-diploma was binnen. Dhr. Moerkens gaf ons een acht omdat ik haar aanmoedigde. Terecht maar anders was het mogelijk een nul geweest zoals in Winterswijk. Imre heeft de bevestiging soms nog nodig en dan moet ik dat dus gewoon doen. Ik ben megatrots op die kleine eigenwieze fries zoals ik haar regelmatig noem.

Voor de proef eerst even voorbereiden en aandacht vragen	Imre loopt direct naar het water.
Modelapport met de eend.	Het konijn pakt ze direct op en geeft het model af.

Verslag van de KNJV proef in Winterswijk op 09 augustus met Imre

Om 6.00 uur opgestaan na heel diep te hebben geslapen. Kennelijk ben ik te moe om me 's nachts druk te maken over een KNJV proef. Bertus laat wederom de meute honden uit en ik eet mijn boterhammen en zet koffie om mee te nemen. Vandaag gaan we naar Winterswijk met Imre. Het is de proef van onze trainingsgroep en het belooft weer een leuke dag te worden. De weersvoorspellingen zijn goed en Imre is in goede doen. Ik hoop op een C diploma en misschien wel een kleine B, alhoewel dat wel een gelukstreffer zou zijn. Imre is nog heel onstabiel: 't kan vriez'n en 't kan dooi'n.
Om half acht kom ik aan in Winterswijk. Na de check bij de dierenarts en de openingsspeech beginnen we bij het aangelijnd en los volgen en het vooruit sturen en komen op bevel. De eerste levert ons een zeven op. Keurmeester Volmer vindt dat Imre veel snuffelt en dat kost behoorlijk punten. Ik vind het prima. Het uitsturen kost me slechts één commando maar het terug komen moet nog ondersteund worden door even door mijn knieën te gaan: een acht. De kop is er af en we zijn nog in de race.

Daarna gingen we naar het apport uit de dichte dekking: een nul. Zo, dat was het B diploma. Op zich niet zo erg. Imre is nog jong en inderdaad heel onstabiel. Ze ging al niet echt lekker weg. Bleef vooraan wat dralen. Ging eens even hier en daar kijken en kwam weer terug. Na nog eens ingezet te hebben kwam ze wel dicht bij de eend maar vond het niet nodig om die mee te brengen. Keurmeester Rooijakkers gaf terecht een nul.

De volgende proef was weer een C onderdeel: het apport uit diep water. Imre wachtte keurig en ging op mijn commando prima te water. Ze gaf de eend model af en dat leverde ons een tien op.

Daarna gingen we nog eens naar het water maar nu moest er over gezwommen worden. Het was een modderig plaatsje en Imre wilde al niet gaan zitten. Stom dat ik de strijd aan ging want nu vertikte ze het om nog in het water te gaan. "Je mag het nog eens proberen" zei keurmeester Bekkering. Imre ging uiteindelijk toch nog over en kwam op mijn 'zoek apport' netjes met een stok terug gezwommen. Even voor de duidelijkheid: wij spelen nooit met stokken! Enfin, het was een nul maar we waren nog steeds in de race voor het C diploma.

De volgende proef was het houden van de aangewezen plaats en het kort apport. Imre bleef keurig liggen waar ik haar had achter gelaten, een tien. Bij het kort apport bleef ze netjes steady wachten. Ze rende naar het konijn, nam hem op en... kwam er niet mee terug. Had ik maar iets van "goed zo, kom maar meid!" geroepen. Dan had ik weliswaar punten aftrek gehad maar wel een C diploma! Imre legde het konijn weer neer, ging even naar de kist met de andere konijnen en pakte op mijn commando het konijn opnieuw op. Helaas kwam ze weer niet naar me toe. "Nu moet ze komen", zei keurmeester Remon Starink. Jammer genoeg dacht Imre er anders over en sneuvelde hier onze C. "Ik wil haar even corrigeren zodat ze dit de volgende keer niet nog eens doet" zei ik tegen Remon. Hij gaf me er even gelegenheid voor waarna Imre het konijn model bij me bracht. Wat baalde ik! Ze heeft het beslist in zich om met een diploma naar huis te gaan. Voorlopig geen dummy's meer maar mijn voorraad wild uit de vriezer maar eens aanspreken.

Als laatste onderdeel gingen we nog even markeren: een tien. Ik was het eigenlijk niet meer van plan want ik had goed de smoor in maar men had mijn tas met eend al naar de werpers gebracht. Imre was netjes steady en markeerde perfect. Ze kwam in rechte lijn terug lopen en gaf de eend model af. "En jij wilde dit niet doen?" zei keurmeester Mastenbroek. Ik kon slechts een schamel lachje tevoorschijn toveren en toch wel een beetje trots zijn op dit kleine monster.

Over drie weken gaan we naar Gendringen, gewoon een C diploma halen!

Verslag van de KNJV proef in Beesd op 08 augustus 2008 met Floran

's Morgens om 6.00 uur wekt de wekker mij uit een diepe slaap. Ik besef direct dat vandaag Beesd op het programma staat dus wip ik snel mijn bed uit. (normaal lig ik vaak nog wat na te dutten en loop dan het risico om te laat op te staan)
Bertus laat alle honden even uit (momenteel zes) en intussen ontbijt ik een paar boterhammen en zet ik koffie om mee te nemen. Het weerbericht voorspelt niet veel goeds dus mijn regenpijpen en regenjas gaan mee in de tas. Eenmaal onderweg bedenk ik me dat ik de paraplu vergeten ben en besluit even terug te gaan om die alsnog te halen. Waarom? Omdat de hond anders zo nat wordt! Ik trek gewoon mijn regenkloffie aan maar dat arme dier ligt daar maar nat te worden...
In Beesd aangekomen op landgoed "Heerlijkheid Mariënwaerdt" scheen er nog een klein zonnetje en stond er een aardig windje maar het was droog. We waren slechts met twee Stabijhounen en één Wetterhoun vertegenwoordigd op de proef die georganiseerd wordt door de vereniging van Drentsche Patrijshonden i.s.m de NVSW. Jammer dat er nog maar zo weinig Friese hounen zijn die in staat zijn om een proef te lopen.

De foto's zijn allen gemaakt en beschikbaar gesteld door Peter Boekhorst waarvoor mijn hartelijke dank.

Aukje van der Velde met Wetterhoun Metta, daarachter Wiebe van der Velde, naast Aukje loop ik met Floran en achter mij Hanneke Dijkman met Stabij Twirre.

Ons eerste onderdeel was het houden van de aangewezen plaats.
Het is altijd een verrassing in Beesd op het landgoed waar de proef gehouden wordt. Het ene jaar staat de maïs in volle glorie, het andere jaar is het een stoppelveld. Dit keer werd het down liggen in de maïs gehouden. Keurmeester mevr. Huisman vond het geen ideale plek maar kennelijk kon het niet anders. Het angstzweet breekt me nog steeds uit bij het woord down en blijf maar Floran doet het perfect en het levert ons de eerste tien van de dag op.

Vervolgens gingen we naar het apport te land en het apport uit diep water. Ik zette Floran op de aangewezen plek in de richting van het water. Ik vond het wel een rare inzet plaats voor het water maar dacht niet verder. "We gaan eerst het konijn doen" zei keurmeester van Beek. Stom, tuurlijk eerst het kort apport te land. Floran een rondje om me heen laten lopen zodat ze netjes aan de voet zat. Ze pakte het konijn niet ineens goed in de bek en dat bracht de score op een zeven. Daarna nog even het apport uit diep water. We moesten even een paar pleziervaartuigen voor laten gaan maar toen kon de proef beginnen. Ze bleef keurig steady en ging op mijn commando prima te water, pakte de eend ongelukkig beet aan een vleugel en kwam er mee terug zwemmen. Eenmaal op de kant pakte ze de eend even over om hem netjes model bij me te kunnen brengen. Het leverde ons een negen op.
 

Het volgende onderdeel was het apport uit de dichte dekking. Floran ging direct naar rechts het bos in. Wat ze allemaal deed weet ik niet maar het was niet wat het had moeten zijn. Ze kwam op een gegeven moment redelijk in mijn buurt waarna ik haar toch maar een commando "zoek apport" mee gaf. Ze keerde om, ging naar links en kreeg verwaaiing. Ze bracht zoals gewoonlijk de eend model terug. Waarom ze het zoeken de laatste tijd zo bedroevend slecht doet kan ik niet verklaren. Normaliter gaat ze keurig op de wind en staat ze binnen enkele ogenblikken weer voor mijn neus. Dhr. de Groot gunde ons een zeven voor haar prestatie.

Wachten voor het verloren zoeken. Hanneke, Aukje en ik zetten de tas met de eend bij de boom achterin. Inmiddels is het gaan regenen en onweren en is het dus weer echt Beesd weer.

Daarna gingen we naar het markeren. Altijd een lastig en onvoorspelbaar onderdeel waarin de meest ervaren combinaties nogal eens sneuvelen. Dhr. Joosen keurde de proef die op een stoppelveld gehouden werd. Floran markeerde perfect, draaide zoals altijd de eend op zijn rug om hem beter te kunnen pakken en kwam er vlot mee terug. Een mooie negen stond genoteerd.

 

Op weg naar de markeer.	Floran komt in rap tempo terug met de eend over het stoppelveld
	Gezonde spanning op weg naar de markeer proef. Floran komt netjes in een rechte lijn naar mij terug en geeft de eend model af. Ik ben weer heel blij met mijn kleine meissie.

We werkten in een lekker tempo de onderdelen af. Bij het apport over water is de wachttijd vaak lang omdat deze proef veel tijd kost per hond. Gelukkig lag het bootje waarmee de tassen naar de overkant gebracht worden nog aan deze zijde en konden onze tassen met eend nog mee. We werden op nummer gelegd en dat betekende dat we al heel snel aan de beurt waren tot grote woede van de groep voor ons die al een tijd zaten te wachten. Helaas hadden wij dit ook niet bedacht en konden hier dus niets aan veranderen... gelukkig. Floran ging op mijn commando prima te water maar vond dat ze wel erg lang moest lopen voordat het diep genoeg was. Ze draaide iets om en kreeg direct een nieuw commando naar haar hoofd geslingerd wat gelukkig goed opgevolgd werd. Aan de overkant nam ze prima diepte en pakte de eend op. Ondertussen kwam er een boot aan op de Linge. "Is je hond snel genoeg of kun je haar daar stoppen?" vroeg keurmeester Neggers. "Dat kan ik niet inschatten", antwoordde ik en intussen was Floran al te water. De helper gebaarde naar de schipper dat hij even moest inhouden wat de man gelukkig ook deed. Het is altijd weer spannend in Beesd bij het over water met al die scheepvaart. Floran bracht de eend keurig bij me en we kregen een negen voor deze proef. "De bruine honden hebben een verkeerd kleurtje vandaag" zei dhr. Neggers. Hij bedoelde dat de Drenten het qua prestatie behoorlijk lieten afweten en dat de Friezen het heel wat beter deden.

 

Het kleine stipje in het water is dus mijn hond.	Mijn trots doet het weer uitstekend.
Even napraten met keurmeester Neggers die vond dat Floran prachtig werk leverde

Als laatste moesten we nog even volgen en vooruitsturen. Floran volgde niet geheel correct en dat leverde een negen op. Het uitsturen kostte me ook twee extra commando's maar het terug komen deed ze perfect en ook voor dat onderdeel gaf keurmeester Remijnse een negen. Eigenlijk mag je als ervaren voorjager op deze onderdelen geen punten verspillen maar goed, het gebeurt en we gaan er weer aan werken.

Het B diploma was weer binnen. Dit keer met 69 punten waarmee ik niet echt tevreden ben.
's Middags gingen er maar zes combinaties door voor de dirigeerproef waaronder Aukje met Metta en ik met Floran. Er kwam slechts één Drent door de proef en Aukje met Metta. Floran ging goed vooruit. Stopte niet direct op de fluit. Ging wel weer goed vooruit op mijn aangeven maar weigerde weer te luisteren naar de stopfluit. Ik besloot haar in te fluiten. We moeten daar maar eens goed op gaan trainen zodat het misschien in Kampen gaat lukken. Metta mocht daarna de sleep van een verre loper over breed water uitwerken. Zij was de enige hond die een A diploma in de wacht sleepte.
"Het is een zwarte dag voor de Drenten, de Friezen hebben gewonnen" aldus Henk Companjen van de organisatie in zijn eindspeech. We kunnen terug kijken op een leuke gezellige dag met toch nog een mooi resultaat voor onze Friese hounen.

Wetterhoun Metta fan de Wite Stjelp zwemt met haar eend die ze na de sleep uitgelopen te hebben keurig vond, terug naar de overkant. Het levert haar en Aukje een KNJV A-diploma op wat een knappe prestatie is in Beesd. De Drent heeft de sleep niet kunnen vinden en voor hem sneuvelde hier het A diploma.

Verslag van de KNJV proef in Vriezenveen op 02 augustus 2008 met Floran

Je hebt van die dagen dat je 's morgens wakker wordt en weet: dit wordt 'm niet. Zo'n dag was het nu ook. We hadden enkele dagen geleden het bericht gehad dat de dochter van vrienden overleden was als gevolg van een epileptische aanval. De wereld staat even stil en in je hoofd lijkt er niets anders meer te zijn dan deze tragedie. 's Morgens toch de boel maar ingepakt en om kwart over zes was ik met Floran op weg naar Vriezenveen.

We begonnen de dag met het volgen wat me door keurmeester Lucas een acht opleverde omdat ik veel te kort langs de paaltjes liep en de hond er onmogelijk naast kon, gevolgd door het uitsturen en komen op bevel: een tien. De kop was er weer af. Jammer van die acht dus mijn voornemen om in ieder geval een B met 80 punten te halen kon ik op mijn buik schrijven.

Daarna gingen we naar het apport uit water: een tien. Keurmeester van Duren vond dat Floran perfect deed wat er van haar verlangd werd.

De volgende proef was het apport uit de dichte dekking. Er waren net als vorig jaar heel wat ervaren combinaties gesneuveld op dit onderdeel. Het is een verrekte lastig bosje. Floran ging goed rechtuit maar hield links aan en bleef daar wel erg lang keutelen. Ze kwam terug gelopen zonder eend en ik heb haar met een ferm "vooruit, zoek apport" het bosje weer ingestuurd. "Fluit u haar maar terug" zei de keurmeester. Oei, dat is dus de nul van vandaag... Gelukkig bracht ze toch nog de eend mee en stond er een mager zesje genoteerd in het boekje van dhr. Roos.

Het volgende onderdeel was het apport over water. Floran ging prima over, had veel moeite om uit het water te komen maar het lukte haar toch. "Knap van zo'n hondje" vond keurmeester Bekkering. Helaas weifelde ze bij het oppakken van de eend en dat bracht de uitslag op een acht.
We hadden er vijf onderdelen op zitten en ik had al acht punten gemorst. Dat wordt een mager B-tje, als het er al één wordt!

Daarna moest er gemarkeerd worden. Dat deed Floran uitstekend maar ze rolde zoals altijd, even de eend op zijn rug zodat ze hem beter kon vast pakken. Keurmeester Henk Slijkhuis hoorde mijn uitleg geamuseerd aan en zei dat hij de eend ook liever aan twee kanten gebraden wilde hebben. Hij gaf ons een acht waarmee ik het verder wel eens was.

De laatste twee onderdelen waren het down liggen en het kort apport. We moesten lang wachten voor we aan de beurt waren. Ik was doodop en ik lag dan ook heerlijk op het veld te dommelen met de hond lekker tegen me aan. Het was al dik na de middag toen we eindelijk aan de beurt waren. Ik leg Floran af zoals ik dat altijd doe. "Kijk eens even om" zei de keurmeester. Tot mijn verbazing stond ook nu, net als vorig jaar, Floran op! Dit kan niet waar zijn... Ik leg haar terug met een behoorlijk boze stem en hoop er het beste van. Eenmaal terug na twee minuten zie ik dat ze wat weggetijgerd is van haar plek. Keurmeester Paulusma geeft er toch nog een zes voor. Hoe kan dit nou? Dit doet ze noooooit! Behalve in Vriezenveen!
Het is een schuine kant aan de rand van een vijver waar de honden moeten liggen. Ik begin te geloven dat dat het euvel is. Voortaan gaan we schuine kantjes oefenen!
Daarna wordt het kort apport gedaan. Het apport was dit keer niet kort maar op een behoorlijke afstand. Floran sprong in zodra het konijn lag maar ik kon haar terug halen en opnieuw in zetten. Het leverde ons een negen op.

Wederom hebben we ons zoveelste B diploma, dit keer met maar 65 punten. (volgens mij het op één na slechtste ooit, mijn allereerste B was met 63 punten in Winterswijk)
Gek genoeg werden we niet omgeroepen voor de dirigeer. Bij navraag bleek dat het cijfer van het kort apport als een nul de boeken in was gegaan in plaats van een negen. Het streepje van de negen ging over in het streepje van de tien er direct onder. Gelukkig geloofde men mij op mijn woord dat het echt een negen was en zo konden we toch nog acte de presens geven op de dirigeer. Ik had er eigenlijk niet zoveel vertrouwen in na deze k..dag.
Voor we begonnen heb ik even met Floran apart gesproken en haar verteld dat ze vooral goed moest luisteren.
Op mijn commando vooruit ging ze prima vooruit met een behoorlijke gang. Ze boog naar mijn idee iets teveel naar links af en ik besloot haar tot zit te fluiten. Dat deed ze direct. Ik gaf haar een lijn naar rechts en ook die nam ze prima over. Jeetje, zou het dan toch gaan lukken? Op het stoppunt aangekomen floot ik haar tot zit maar helaas, Floran kwam naar mij terug gerend en leek niet van plan te stoppen. Ik heb het er bij gelaten. Volgende keer beter.

Al met al best een leuke dag gehad. Floran zit zo dicht tegen dat A-diploma aan dat het frustrerend is dat het niet lukt. Ik ben er wel zeker van dat de matige prestaties van vandaag zeker te maken hadden met mijn emoties. Een hond pakt dat feilloos op. Hopelijk gaat het vrijdag beter als we in Beesd aantreden op de proef van de Drentse Patrijs en Stabij hond.

Verslag van de KNJV proef in Kampen op 29 september 2007 met Floran

Om 6.10 uur schrik ik wakker en meteen flitst het door mijn hoofd: ik heb een proef en ik heb me verslapen! Snel m'n bed uit en de spullen bij elkaar gegrepen. Manlief was zo vriendelijk om de honden even uit te laten zodat ik toch nog een ontbijtje naar binnen kon werken. Om kwart voor zeven zat ik in de auto en reden we richting Kampen. Onderweg mijmer ik een beetje over de dag die komen gaat, genietend van een waterig zonnetje en van mijn favoriete muziek op Arrow Classic Rock. Vandaag is het de laatste kans om dit jaar met Floran een A diploma te halen. "Ze heeft het niet in zich," heb ik menigmaal tegen mijn trainingsmaatje gezegd. "Waarom niet? Ze doet het hartstikke goed!" was stevast haar antwoord en nu, onderweg, bedenk ik me dat ze er zeker de capaciteiten toe heeft. "Vandaag gaat het gewoon lukken," spreek ik mezelf toe. Eenmaal in Kampen heeft het waterige zonnetje plaats gemaakt voor druilerige regen, nét niet hard genoeg om mijn regenpijpen aan te doen. De dierenarts onderwerpt Floran aan een grondige keuring en vindt haar in goede conditie om de proef te lopen. Floran is ruim vier weken drachtig maar heeft er, behalve de misselijkheid 's morgens, verder geen last van.

We beginnen met het apport over water: een 7.
Wat doet een mens toch rare dingen! Ik stuur Floran over zoals ik dat altijd doe. De eerste meters voelde ze nog grond onder haar voeten en keek ze me aan alsof ze zeggen wilde: "ik ga niet lopend deze hele plas oversteken!" Ik reageerde met nog een commando vooruit en dat bracht haar weer in beweging. Normaal zeg ik als ze uit het water komt "zoek apport" maar nu deed ik dat niet want ik ging er van uit dat ze dat onderhand wel wist. Stom natuurlijk! Floran ging eens even bij de vakantiewoningen kijken en was totaal niet met het zoeken bezig. Ze keek me op een gegeven moment aan en ik riep haar toen het commando zoek apport. "Goh, moest ik wat zoeken dan?" waarna ze haar opdracht begon uit te voeren. Ze zocht nog even of er ergens een bruggetje was, constateerde dat dat niet het geval was en kwam uiteindelijk terug zwemmen met de eend in de bek. Keurmeester Klaas Beukema gaf terecht een 7.

Daarna moesten we het hele eind terug lopen voor het houden van de aangewezen plaats: een 10.
Na het debacle in Vriezenveen was ik lichtelijk nerveus voor dit onderdeel. Gelukkig was het even droog en bleef ze, zoals ik gewend was, keurig liggen.

Vervolgens moesten we weer helemaal terug lopen voor het aangelijnd en los volgen, een 9 en het uitsturen en komen op bevel, een tien.
Floran volgde goed maar liep iets achter af en toe. Persoonlijk vind ik het geen probleem, ze bleef binnen mijn gezichtsveld. Het uitsturen ging prima en het komen ging ook goed. Keurmeester Neggers twijfelde tussen een negen en een tien. Ik hielp hem door te stellen dat het een negen en een half was maar aangezien er niet met halven gewerkt wordt werd dit dus afgerond naar een tien! Hij vond het een goede oplossing en noteerde zwijgend een tien.

Wederom een flinke wandeling terug naar het kort apport te land, een 9 en het apport uit water een 10.
Bij het kort apport te land lijkt Floran altijd weifelend. Het is me echter gebleken dat ze het konijn met haar neus op de buik rolt zodat ze hem op de juiste manier beet kan pakken. Zo legde ik dit ook uit aan keurmeester Bekkering die mijn verklaring glimlachend aanhoorde en een negen gaf voor het weifelend oppakken. Het apport uit water werd door Floran heel beheerst en rustig gehaald. Om te voorkomen dat de keurmeester hier punten voor af zou trekken vertel ik hem dat ze mooi en netjes werkt. "Ja hoor, dat doet ze ook" vond hij. Het was dan ook een tien.

Daarna moesten we nog even naar het apport uit de dichte dekking: een tien. Inmiddels was ik doorweekt tot op het spreekwoordelijke hemd en verkleumd tot op het bot en dat terwijl mijn regenpijpen in de auto lagen. Floran was blij dat ze eindelijk aan de beurt was want ook zij lag te rillen in het natte gras. Ze mocht weer even van de lijn om een opdracht te volbrengen en dat deed ze perfect vond mevrouw Huisman, die keurmeester was op dit onderdeel.

Het markeren wordt in Kampen na afloop van alle onderdelen achter elkaar gedaan en werd gekeurd door dhr. Bekkering.
Het was een heel lange zit in de stromende regen. Eindelijk waren we aan de beurt en wederom was Floran blij dat ze de benen even mocht strekken. Ze liep in een rap tempo regelrecht op de eend, dus had perfect gemarkeerd, rolde de eend naar mijn interpretatie op de rug zodat ze hem goed kon oppakken en kwam er tot op 25 meter prima mee terug gerend. Ik zei dat ook aan de keurmeester en wederom hoorde hij mijn verklaring glimlachend aan. De laatste meters sjokte Floran met de eend in haar bek onze richting uit en keek me met een alles vernietigende blik aan. "Hoe interpreteer je dit dan?" vroeg de keurmeester. "Zo" zei ik hem en ik stak mijn middelvinger naar hem op. Je hoefde geen kennis van honden te hebben om het gedrag van Floran te kunnen lezen. We verdienden een 8 op dit onderdeel.

Het B diploma was weer binnen met 73 punten. Jammer van de drie punten verlies op het over water en het morsen van de andere puntjes. Floran heeft al lang laten zien dat ze in staat is om een B te kunnen lopen zonder punt verlies.
We mochten dus mee doen aan het dirigeren: een 0.
Floran nam goed de lijn aan en had een lekker tempo. Ze was weer blij dat ze zich even warm mocht lopen na het wachten in de regen. Ze kwam aardig in de buurt van het stoppunt maar ik verzuimde op tijd te fluiten. Toen ik uiteindelijk floot moest ze nog een stuk naar links. Ze kwam langs de sloot wederom redelijk op het stoppunt en ging gelijk zitten toen ik floot. De keurmeesters wilden graag zien dat ze nog een metertje naar achteren ging. Ik stuurde haar vooruit en ze ging prima maar een metertje werden wel 10 metertjes... Ik dirigeerde haar wat meer naar rechts en een stukje naar voren waarna Floran er geen donder meer van begreep en vast bleef zitten. De boekjes gingen omhoog en het was einde oefening. "Waarom floot je nou niet" vroeg keurmeester Bekkering. Tja, waarom? Omdat je op een proef staat misschien en heel graag dat A diploma wilt halen? Hoe dan ook, het was ondanks de regen, de kou, het lange wachten en de mislukte dirigeer wél een heel leuke dag! Volgend jaar gaat het zeker lukken!

Verslag van de KNJV proef in Zwiep op 24 september 2007 met Imre

Na een nacht waarin ik elk uur rechtop in mijn bed zat ben ik 's morgens om 5.30 uur opgestaan want we moesten om 7.30 uur in Zwiep verschijnen voor de tweede KNJV proef van Imre. Eerst zelf even eten en toen de honden gevoerd. Imre liet de carnibest staan dus dat zag er niet goed uit. Ze was de laatste dagen al niet in orde. Toch besloot ik te gaan, ik kon altijd nog opgeven. In Zwiep aangekomen had ze de kofferruimte vol gespuugd en een wanhoopsgevoel bekroop me. Daar gaat weer een proef! We hebben bepaald geen geluk dit jaar. Van de zes ingeschreven proeven heb ik er vier moeten cancelen i.v.m loopsheid en dracht van Floran die vroeger kwam dan gepland en nu dit weer. Na overleg met andere Stabij eigenaren besluit ik om het even aan te zien. Ik ga alleen voor de C onderdelen dus ik ben snel klaar...

De eerste proef was het aangelijnd en los volgen en het vooruitsturen en komen op bevel: beiden een 7.
Imre volgde aan de lijn goed maar snuffelde veel en dat werd ons zwaar aangerekend. Los deed ze het perfect. Ik heb haar niet gecorrigeerd voor het gesnuffel, bang dat ze daarna de handdoek in de ring zou gooien en helemaal niets meer zou doen. Het vooruitsturen ging uitstekend en het komen ietsje minder en ook dit werd zwaar bestraft. Het kon me niet zoveel schelen, na de eerste proef waren we nog in de race zoals dat heet.

Daarna zijn we naar het houden van de aangewezen plaats gegaan: een 10.
De eerste tien voor Imre was binnen. Ze bleef keurig liggen waar ik haar had achtergelaten.

De vierde en vijfde proef werden samen gedaan: het kort apport te land en het apport uit water: beiden een 0.
Daar sneuvelde het C diploma weer na een goed uur te hebben gewacht. We begonnen bij het apport uit water. Imre vond het veel te modderig en wilde er pertinent niet doorheen. Ik heb er geen druk op gezet want dat had totaal geen zin. "Trek de bikini moar an!" zeiden de helpers en de keurmeester. "Dacht het nie, i-j ziet moar hoejem druut krieg". Gelukkig waren niet alle honden zo mieperig en schoon op zichzelf en mocht een labrador het klusje klaren. Daarna nog even het apport te land maar Imre was niet zomaar te bewegen om het konijn op te pakken. Uiteindelijk deed ze dat toch en ging er als een haas mee vandoor. Tenslotte wist ik haar toch zo gek te krijgen om het ding te apporteren maar vond de keurmeester het niet goed, en terecht.

Nu de nul toch genoteerd stond gingen we nog even naar het verloren zoeken want dat vindt ze zo leuk: een 7.
Inmiddels was ze helemaal opgeknapt en was er van ziekte weinig meer te merken. Ze zag een helper terug komen over het pad en besloot daar naar toe te gaan in plaats van het bos in. Ze kwam terug zonder eend en ik heb haar opnieuw ingezet. Dat bracht het juiste resultaat. De helper kwam nog even achter ons aan om te vertellen dat hij heel mooi hondenwerk had gezien van Imre. "Da's een good huntje". Ondanks de nullen weet ik dat hij gelijk heeft. Het komt wel goed met ons!

Verslag van de KNJV proef in Beesd op 10 augustus 2007 met Imre

Om 6.00 uur 's morgens ging de wekker. Ik hoorde de regen tegen het raam tikken en denk terug aan twee jaar geleden toen we ook al zoveel regen te verduren kregen tijdens de proef in Beesd. Ik zou met Imre en Floran naar Beesd afreizen maar helaas heb ik Floran terug moeten trekken omdat ze loops geworden was. Het werd dus een relax dagje met Imre die voor het eerst mee ging. Ik verwachtte er niet veel van, niet omdat ze het niet kan maar omdat ze nog heel onstabiel is. Toen ik naar Beesd reed hield het op met regenen en kon ik mijn regenkloffie in de auto laten liggen.

Na het welkom begonnen wij met het houden van de aangewezen plaats. Ik heb trauma's overgehouden van de proef in Vriezenveen dus ik begon niet echt lekker. De hond ging na mijn down keurig liggen en ik bad dat ze dat twee minuten vol bleef houden. Vanuit mijn plek achter de boom zag ik dat ze ging staan. Alsjeblieft, blijf waar je bent. Gelukkig deed ze dat ook en ging ze na te hebben gezeten weer liggen. Keurmeester Neggers vond het een zeven waard waar ik heel blij mee was.

Daarna kwam het kort apport te land en het apport uit diep water aan bod: beiden een nul. Imre ging als een speer naar het konijn, constateerde de dood en liep vervolgens verder om te kijken of er niets anders te apporteren viel. Het leek of ze dacht: jij ligt hier straks ook nog wel, ik ga eerst nuttigere dingen doen. Hoe dan ook, ze bracht hem op mijn verzoek niet binnen en de nul was een feit. Bij het apport uit water voelde ze voorzichtig de temperatuur en besloot dat het een tikje te koud was voor een zwempartijtje. "Laat maar", zei ik. "Hoe komt die eend er nou uit?" vroeg  keurmeester Joosen waarop mijn antwoord was: "wie heeft hem er in gegooid?" Uiteindelijk kreeg ik Imre zo gek dat ze toch het water in ging. Normaal is dit haar favoriete onderdeel en hangt ze in de lijn. Ik heb het nooit 's ochtends vroeg geoefend dus daar zal het wel aan gelegen hebben.

Aangezien er toch al nullen waren besloot ik ook de B proeven maar te doen. Het zou een leuke training zijn. We mochten naar het verloren zoeken. Imre nam prima diepte maar moest toch even plassen. Ze kwam netjes met de eend terug. Keurmeester mevrouw Huisman vond het knap werk voor zo'n jong hondje. Ze gaf een negen voor de proef.

Daarna kwam het markeren aan de beurt. Imre ging uitstekend naar de eend, constateerde wederom dat die dood was en ging rustig het veld erachter uitkammen. Wat ik ook floot, ze kwam niet. Ik heb haar uiteindelijk gehaald zodat ze verder konden met de proef. Het moge duidelijk zijn dat ook deze proef een nul opleverde.

Als laatste gingen we aangelijnd en los volgen en uitsturen en komen op bevel: een zeven en een nul. Het volgen ging niet perfect. Imre snuffelde veel. Er was ook veel te snuffelen. Het uitsturen ging prima: er gingen een aantal zwaluwen op die ze achterna joeg. Helaas kwam ze niet 1 2 3 terug en ook dat was dus een nul!

Het over water hebben we niet gedaan want dat hebben we nauwelijks geoefend en het is niet gemakkelijk in Beesd.

Al met al een leuke dag gehad ondanks de vier nullen. Imre is nog jong, ze komt er wel. Het is opvallend dat ze bij de zoekopdrachten altijd met het wild terug komt maar dat ze het laat liggen als het opgegooid wordt. Kennelijk vindt ze het dan niet nodig om het te brengen. We hadden het er immers toch niet neer hoeven gooien?

Volgende keer beter!

Verslag van de KNJV proef in Vriezenveen op 4 augustus 2007 met Floran

's Morgens ben ik al vroeg opgestaan om eerst alle honden (momenteel 7 i.v.m logees) uit te laten en van eten te voorzien. Daarna de tas ingepakt en om half zeven vertrokken naar Vriezenveen. Floran was in goede doen de laatste tijd dus ik had goede hoop op een leuke dag. Het weer werkte ook mee: niet echt té warm maar lekker zonnig.

We begonnen de dag met het houden van de aangewezen plaats. Normaal gesproken altijd goed voor een tien dus ik had geen enkele reden om te vermoeden dat het dit keer mis zou gaan...
Floran ging wel down maar wel weifelend. Ik liep weg en terwijl ik nog onderweg was kwam de dame achter me aan gesjokt. "Mevrouw, u mag uw hond nog één keer terug leggen" aldus keurmeester Bekkering. Aangezien de andere hond aan een man toebehoorde moest de boodschap wel voor mij bedoeld zijn. Ik leg Floran met een flinke correctie terug opdat ze nu toch echt zou moeten blijven liggen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ze gedroeg zich alsof ze dagelijks een pak rammel krijgt en liep direct weer achter mij aan. De nul stond genoteerd.

Ofschoon ik goed de smoor in had ben ik toch maar door gegaan want volgende week staat er opnieuw een proef op het programma. Bij de volgende proef, het kort apport te land die daar ook gehouden werd, was ik volledig de kluts kwijt. Ik had niet gezien dat het konijn al gegooid was en begreep dus niet dat ik de hond, die weliswaar helemaal startklaar zat, in mocht zetten. Toen zij uiteindelijk ging toen de keurmeester ja, toe maar tegen mij zei riep ik haar dus terug. "Wat doe je nou?" vroeg meneer Bekkering. Hij vond dat ik nog een tweede kans verdiende, die nul stond toch al, en dat ging prima. We kregen voor deze proef een tien.

Daarna gingen we volgen en vooruitsturen: beiden een tien. Floran volgde correct en ging prima vooruit en kwam, toen ik floot, direct terug.

De volgende proef was het apport uit water. We moesten een eindje van de kant af staan in een modderige blubzooi. Floran ging keurig op mijn "apport" te water en bracht de eend keurig model terug. Keurmeester Roos complimenteerde mij met zo'n mooi stabijtje die zo goed werk leverde. Ik heb hem maar even verteld dat het mooie stabijtje mijn dag al flink vergald had. Wederom hadden we een mooie tien.

Het volgende onderdeel was onze eerste B proef: het apport uit de dichte dekking. Op deze proef sneuvelden heel wat ervaren combinaties. Er liep een pad vlak langs de inzetplaats maar als de hond die zou volgen zou hij geen verwaaiing krijgen. Ik plantte mijn linkerbeen flink ver naar voren zodat Floran rechtuit zou gaan en niet op het pad zou komen. Ze had de eend redelijk snel gevonden en kwam wel over het pad terug. Aangezien ze mij niet kon zien en zo het wachtende publiek in zou lopen heb ik de plotseling opkomende kriebelhoest maar even weg gekucht. Keurmeester Slijkhuis gaf er een negen voor, "maar niet om het kuchje" zei hij. Floran had wat getreuzeld bij de eend. Overigens hadden veel voorjagers daar last van kriebel in de keel.

Het apport over water ging Floran gelukkig ook goed af: een tien. Keurmeester Lucas vond het een lust om te zien. Hij vond haar mooi rustig en beheerst werken. Dat compliment heb ik vaak gekregen.

Als laatste mochten we naar het markeren. Floran was mooi steady en ging in een goede lijn op weg. Ter plekke aangekomen trok ze direct naar de werpers en daarna pas naar de eend. Een dikke nul was het resultaat. Niet dat het me zo veel kon schelen want we lagen er toch al uit. Eigenlijk was die nul een pleister op de wonde: stel dat het een tien was geweest... Dan baalde ik nog ietsje meer dan ik al deed.

We hadden dus twee nullen, één negen en vijf tienen. Het was een leuke training zullen we maar zeggen. Volgende keer beter.

Deze foto is gemaakt door Henk Eggink www.fotojacht.nl	Deze foto is gemaakt door mijn schoonzus Efy die even naar onze prestaties kwam kijken.

Verslag van de MAP in Neede op 24 oktober 2005

Na een onrustige nacht waarin we wel tien MAP's gelopen hebben besluit ik om 5.30 uur op te staan en niet te wachten op de wekker die me om 5.45 uur zou wekken. Floran zit tegen het loops worden aan en dus check ik even met een stukje keukenpapier of het nog niet zover is.
De vulva lijkt al wel wat gezwollen maar er komt geen uitvloeiing dus ik waag het er maar op. In het ergste geval komt ze niet door de veterinaire keuring maar dan kan ik altijd nog even kijken naar de verrichtingen van mijn trainingspartner Willeke met haar Grote Münsterlander Aengus.
Het weerbericht voorspelt voor vandaag niet veel goeds en ik neem dan ook mijn regenpijpen en mijn hoedje mee. Aangekomen in Neede gaan we eerst naar de dierenarts die zijn goedkeuring geeft aan Floran. Daarna loop ik eerst naar een bevriende voorjager die met zijn reu staat te wachten en ik let goed op of de reu veel interesse toont in Floran. Ik wil beslist niet dat de reuen reageren op haar waardoor zij minder goed presteren en daardoor hun kansen op een diploma mis lopen.  Hij begroet haar, ruikt een keer en draait zich om dus dat zit wel goed.
Hoewel we nu wel enkele malen getraind hebben, reken ik ook dit keer nergens op. We gaan er, ondanks de regen, een leuke dag van maken.

Het eerste onderdeel was een verloren dubbelapport in het bos: een nul.
Die is maar vast binnen! Jammer natuurlijk maar het loopt wel heel ontspannen.
De uitleg:
Aan het eind van een jacht is een jager er van overtuigd dat twee stuks nog niet binnen zijn. Volgens hem moet er ergens rechts nog een eend zijn en aan de linkerkant nog een kraai. Hij vraagt u om nazoek te doen.

Floran ging prima weg en kwam vrij snel rechts bij de eend. "Ze moet nu in de buurt zijn", zei de keurmeester. Ze kwam terug zonder eend en bleef op afstand vragend kijken. Ik stuurde haar met het commando 'zoek apport' opnieuw het bos in. Ze ging dezelfde weg maar kwam wederom zonder eend terug. Vanwege de tijdsdruk besloot ik haar eerst in te zetten op de kraai die ze in no time binnen bracht. Helaas was er geen tijd meer voor de eend en de nul stond genoteerd.
Achteraf hoorde ik dat de eend op een omgevallen boom lag en dat ze daar dus tegenop moest gaan staan om er bij te kunnen. Het verklaart haar vragende blik waarin haar frustratie te zien was. Ze rook de eend maar kwam niet op het idee om hoog te zoeken. Het was klaarblijkelijk een moeilijke opdracht want 19 van de 50 honden lukte het niet om beide apporten op tijd binnen te brengen.

De tweede proef was een markeerapport over water en een verloren apport in het bos: 75 punten
De uitleg:
U staat op een jacht met uw hond aan een bosrand. Dan wordt u geroepen door een jager. U loopt met uw hond naar hem toe. U bent halverwege als u een schot hoort. Een andere jager, die aan de punt van het bos staat, heeft een kraai geschoten. U ziet de kraai in het veld, aan de overkant van een slootje, vallen. Als u bij de jager komt die u geroepen had, vertelt hij dat er eerder een konijn in de dekking is geschoten. Hij weet niet zeker of deze wel kickdood is. Aan u dus om eerst uw hond op het konijn in te zetten en daarna de kraai te laten apporteren.

Floran had de kraai zien vallen en wilde deze apporteren. Gelukkig bleef ze keurig naast me en draaide ze netjes met mij mee in de richting van het bos. Ze nam goed diepte en was snel terug met het konijn. Daarna zette ik haar in op de kraai. Op het commando 'apport' ging Floran prima weg. Ze bleef aan deze kant van de sloot zoeken maar na nog een paar commando's 'over' zwom ze over en vond de kraai. Bij dit onderdeel vielen maar liefst 12 onvoldoendes dus ik was best tevreden.

De volgende proef was een apport uit water en over water: 72 punten.
De uitleg:
U staat met uw hond aan de waterkant geposteerd. Verderop aan dezelfde kant zit een jager in een hut. Hij blijkt een goede schutter, want hij weet met een mooi doublet twee eenden uit de lucht te plukken. De eerste eend valt aan de overkant op een met onkruid begroeide heuvel, de andere komt met een plons in het water, voorbij het schuilhutje. Uw hond moet beide binnen brengen.

Het eerst liet ik haar de eend uit het water apporteren en dat deed ze volgens het boekje. Daarna liet ik haar over zwemmen gevolgd door een 'zoek apport'. Ze had de tijd nodig maar uiteindelijk ging ze de rimboe in en kwam ze met eend terug. Zoals gewoonlijk gaf ze het keurig volgens modelapport af. Op dit onderdeel sneuvelden 5 honden.

's Middags begonnen wij met een markeerproef en een markeerapport over water: een nul.
De uitleg:
U bent met uw hond geposteerd aan een bosrand, met voor u een grote weide en rechts van u de beek. Zowel aan de overzijde van de beek als op de weide staat een jager. Dan hoort u rechts van u een schot. Er is een nijlgans geschoten die aan de overkant van de beek valt in het hogere gras. Door dat schot gaat er een kauwtje geschrokken op de vleugels. De op de weide geposteerde jager haalt hem met een mooi schot naar beneden en het kauwtje valt zichtbaar op de weide. Vervolgens wordt aan u gevraagd om uw hond beide stukken te laten halen.

Aangezien het kauwtje als laatste viel heb ik Floran daar het eerst op ingezet. Zij haalde hem uitstekend binnen. Daarna moest ze naar rechts, over water, op zoek naar de nijlgans. Ze liep naar het water en was daar voor mij uit het zicht. Ik zag haar niet aan de overkant en gaf enkele commando's 'over'. Helaas kwam er geen Floran uit het water. Achteraf hoorde ik van de keurmeester dat ze nodig moest poepen en dat ik haar beter eerst uit had kunnen laten. Dat had ik ook wel geprobeerd maar je mag een hond die niet aan het werk is niet aflijnen en aangelijnd poept dit deftige dametje niet. Bij deze proef sneuvelden 6 honden.

Het volgende apport was een dubbelapport in een weiland: 58 punten.
De uitleg:
Een jager heeft uw hulp nodig. U laat uw hond achter en loopt naar hem toe om navraag te doen. Als u bij de jager staat, krijgt u te horen dat hij eerder een haas heeft geschoten. Hij weet nog ongeveer waar deze moet liggen. Dat is een mooi apport voor uw hond.
Dan komt er een fazant over. De jager schoudert en plukt de fazant met een mooi schot uit de lucht. U haalt uw hond op om beide stuks wild te laten apporteren.

Bij deze proef gaat het vooral om steadynes. De hond blijft alleen zittend achter terwijl er geschoten wordt. De fazant wordt als laatste geschoten dus zet ik haar daar op in. Het is een flink beest en zij heeft nooit eerder fazant geapporteerd. Ze loopt er recht op om hem vervolgens te laten liggen. Ik bijt haar een ferm 'apport' toe en zij besluit het commando toch maar uit te voeren. Daarna zet ik haar in op het haas. Zij krijgt vrijwel direct verwaaiing en loopt er recht op af. Ook nu weer negeert ze het dier volkomen en denkt nog even het weiland te verkennen. Ik geef opnieuw het commando 'apport' en dan gaat ze alsnog. Ook dit is een flink dier en ze heeft er grote moeite mee. Halverwege legt ze hem neer en komt naar me toe met een blik van "daar ligt ie, doe de rest zelf maar". Uiteraard is dat niet goed genoeg en wederom maan ik haar tot een goede afwerking. Ze pakt het haas opnieuw en brengt hem vervolgens model bij mij. Ik was bijna door de tijd heen maar het was gelukkig een krappe voldoende. Voor 2 combinaties bleek deze proef te moeilijk.

Het laatste apport was een dubbel apport over water in het bos: 70 punten.
De uitleg:
U wordt met uw hond bij een jager geroepen. Er zijn nog twee stuks niet binnen te weten een duif en een muskusrat. Zij moeten in een perceel aan de andere kant van een beekje liggen. U moet dus uw hond laten nazoeken om deze alsnog binnen te krijgen.

Ik stuur Floran met het commando 'over' over water en geef haar een 'zoek apport'. Gelukkig gaat ze direct naar links waar naar mijn idee het moeilijkste stuk ligt. Ze komt er binnen enkele seconden mee terug en brengt het netjes voor. Ik stuur haar op dezelfde manier op het tweede apport en tot mijn vreugde gaat ze direct naar rechts en loopt er bovenop. De muskusrat was echter niet zo vers meer en Floran vond het dan ook niet nodig om die nog mee te nemen. Ik brulde haar een ferm 'apport' toe maar het leverde me helaas niets op. Ze ging verder zoeken in het bos naar iets dat volgens haar wel de moeite van het meebrengen was en weigerde de rat op te pakken. Toen ze weer een beetje in de buurt van de rat was heb ik haar nog eens een commando gegeven wat ze goddank opvolgde. De muskusrat werd keurig door haar binnen gebracht. Het lukte 3 voorjagers niet om deze apporten binnen te laten brengen.

Het was, ondanks de vele regen, een gezellige en geslaagde dag. Helaas geen diploma maar wel overtuigd van het feit dat ik een goed hondje heb. Ze heeft haar Friese kuren die ik wel kan waarderen maar ze werkt uitstekend.
We hadden, in tegenstelling tot onze eerste MAP, dit keer wel wat geoefend en dat was ook wel duidelijk zichtbaar. De hond vond het niet meer vreemd dat ze na het binnen brengen van een apport nog eens moest apporteren. Voor de hond is dit geweldig om te doen en voor mij is het genieten van een hardwerkende hond. Het is ons dit jaar niet gelukt om een MAP B diploma te halen maar volgend jaar zou het moeten lukken!

Verslag van de MAP in Haaften op 02 september 2005

Op vrijdag 2 september moesten we naar Haaften voor onze eerste Meervoudige Apporteer Proef. Deze proef werd gehouden in de Lieskamp: een prachtig natuurgebied dat zich uitstekend leende voor dit evenement. Er deden  50 combinaties mee, 30 B klanten en 20 A klanten. Voor de A klanten staat er veel op het spel want zij willen hoge ogen gooien zodat ze kans maken om uitgenodigd te worden voor de NIMROD. Floran was de enige Friese Stabij in het gezelschap en zij oogstte veel complimentjes over haar vriendelijke en puppyachtige uiterlijk. Ze werd door menigeen geaaid en geknuffeld.

De eerste proef begon voor ons met een drijfjacht: een voldoende. (de punten kreeg ik niet te horen)
De uitleg:
Het geweer vraagt u met uw hond mee te gaan. Misschien is er nog kans om wat wild te bemachtigen. Bij het oplopen schiet het geweer links een konijn. We markeren de valplaats en lopen op advies van het geweer door. Er kan nog meer wild komen! Na het doorlopen komt er een kraai over die met succes beschoten wordt. U mag uw hond inzetten op de kraai en het konijn.

Floran volgde eerst goed maar nadat het konijn geschoten was vond ze het vreemd dat ze niet mocht apporteren en volgde heel slordig. Gelukkig had ze de plek goed gemarkeerd en ook de kraai zag ze vallen. De apporten kwamen keurig binnen.

De tweede proef was een dubbel apport uit het water: een nul.
De uitleg:
Verderop staat een geweer half verscholen in de dekking. Op het eerste schot valt, tegenover het geweer in het water tussen de lokkers een stuk wild. Bij het tweede schot valt er verderop, buiten het zicht van de voorjager en hond, het tweede stuk wild waarvan de schutter niet zeker weet of het wel goed raak was! U krijgt de gelegenheid de beide stuks wild in een weidelijke volgorde binnen te brengen.

Floran ging meteen links het water in ofschoon ze eigenlijk eerst het andere apport moest halen. Ik nam het puntenverlies voor lief en liet haar gaan. Het wild lag aan de overkant in het water en niet tussen de lokkers zoals in de beschrijving. We hadden nog nooit met lokkers getraind en ik kon de hond er niet toe bewegen om ze te negeren en het echte wild te apporteren. Ze bleef maar aan die lokeenden trekken, overigens zonder succes want die dingen zitten vast.

Het derde apport was een verloren zoek apport: een nul.
De uitleg:
U staat op een plaats waar op duiven gejaagd is. Helaas zijn er nog twee duiven zoek die in het wilgenbos gevallen zijn. U en uw hond krijgen de gelegenheid om de duiven alsnog binnen te brengen.

De eerste duif kwam vlot binnen. Daarna moest de hond opnieuw ingezet worden om de tweede duif te halen. Floran zocht keurig en was op de juiste plek. Helaas vond ze hem niet - de duif lag wat hoger in een struik tussen de takken - ofschoon we dat wel eens getraind hadden.

De vierde proef was een markeerproef over water en een markeer op het land: een nul.
De uitleg:
U staat op post bij een eendentrek. Het geweer staat op de steiger. Er komen twee eenden waarvan de eerste eend kickdood aan de overkant in de waterkant terechtkomt en nummer twee afbuigt naar links. Hier zijn al meerdere eenden geapporteerd. Het geweer weet niet of nummer twee goed geraakt is!

Het tweede apport moest als eerste gehaald worden en Floran kweet zich uitstekend van haar taak. Daarna stuurde ik haar langs de steiger over water. De eend lag niet in het water maar vijf meter uit de kant op het gras. Floran kwam uit het water en ik gaf haar het commando "zoek apport" omdat ze de eend niet had zien vallen. Ze zocht tegen de wind in naar rechts terwijl de eend links lag. Ze kreeg dus geen verwaaiing en ik kon haar niet naar links dirigeren omdat de rietkraag aan de overkant mij het zicht ontnam.

Inmiddels was het half drie en moesten we nog twee proeven doen. Bij de volgende proef aangekomen was de wachttijd meer dan een uur en ik besloot om het hier bij te laten.
Het was een fantastische ervaring voor mij en voor de hond. Floran heeft uitstekend gewerkt en het feit dat we niet geslaagd zijn is uitsluitend te wijten aan het niet geoefend hebben voor een MAP. Mijn stelling dat een hond die gewoon goed luistert een MAP diploma kan halen zonder er voor te oefenen werd vandaag onderuit gehaald. Voor een MAP moet je wel degelijk trainen!

Verslag van de KNJV proef te Gendringen op 27 augustus 2005

Zaterdag 27 augustus 5.30 uur: de wekker wekt me uit een onrustige slaap en ik ben meteen klaar wakker als ik besef waarom ik op dit ongoddelijke tijdstip op moet staan.
Vandaag werken we de laatste KNJV proef van dit seizoen af en ik hoop op een goed resultaat, dat wil zeggen: minimaal een 'goede' B maar liever een A alhoewel ik weet dat die kans vrijwel nihil is daar we nog te weinig getraind hebben.

Aangekomen in Voorst, een gehucht vlak bij Gendringen waar de proef gehouden wordt, beginnen wij met het apport uit diep water: een tien,
direct gevolgd door het apport te land: een negen.
Een lekker begin van de dag, alhoewel die negen gewoon een tien had moeten zijn omdat het oppakken op de wijze zoals Floran het deed rastypisch is: eerst goed kijken hoe het apport het best opgepakt kan worden. Gelukkig zijn er steeds meer keurmeesters die hier geen punt aftrek voor geven maar meneer Goosen dacht er anders over.

De tweede proef was het apport over diep water: een acht.
Floran ging op mijn commando "vooruit, over" naar rechts om de rietkraag te inspecteren. Ik nam geen enkel risico en brulde er een flink commando achteraan waarvan ze gelukkig onder de indruk was en deed wat van haar verlangd werd. Ze nam goed diepte en kwam keurig met de eend terug. De keurmeester was van mening dat mijn brul niet één extra commando was maar gold voor wel twee commando's. Hoe dan ook, mijn doel was bereikt, het apport was binnen.

Als derde onderdeel gingen we naar de markeerproef: een negen.
Floran pakte weifelend de eend op en dat kost nou eenmaal een punt.

De vierde proef was het los en aangelijnd volgen: een negen,
gevolgd door het uitsturen en komen op bevel: een tien.
Floran volgde bij het los volgen niet zo perfect en bleef soms iets achter.

Vervolgens gingen we naar het houden van de aangewezen plaats: een tien.
Zoals gewoonlijk bleef ze keurig rustig liggen wachten tot ik haar kwam halen.

Daarna was het de beurt aan het apport uit de dichte dekking: een zeven.
Floran kwam helaas boven de wind en kreeg dus geen verwaaiing van de eend. Ze liep er vlak langs op en zo zie je maar dat een hond tijdens een dergelijke oefening zijn ogen niet gebruikt maar puur op zijn neus af gaat. Ze nam veel te veel diepte maar bleef goed zoeken. Gelukkig kwam ze vrij snel terug om het bos achter mij uit te kammen. In verband met de tijd heb ik haar daar van af gehouden door haar opnieuw in te zetten. Floran wist dat het apport niet recht voor haar of rechts in het bos lag want daar was ze al geweest en ze ging dan ook direct naar links. Ze kreeg al snel verwaaiing en bracht de eend keurig binnen. Op een training zou ik haar hebben laten gaan om zelf te ontdekken dat in het bos achter mij niets te vinden was maar nu was de kans te groot dat ik dan de toegestane tijd zou overschrijden. Op een proef kost het dus drie punten, in de jachtpraktijk zou men blij zijn met een hond die zo goed zoekt.

Het B diploma is weer binnen en ik ben heel tevreden met de behaalde 72 punten temeer omdat ik weet dat het, door pech op het laatste onderdeel, er ook 75 hadden kunnen zijn want Floran heeft bij dat onderdeel bijna altijd een tien.

's Middags deden er 37 deelnemers mee aan de dirigeerproef waaronder Floran.
Gelukkig waren we al snel aan de beurt want het was inmiddels 14.30 uur.
Zoals ik al verwacht had is dit niet gelukt. Floran nam prima de lijn aan die ik haar gaf en moest toen onder prikkeldraad door en over een slootje naar het volgende weiland. In de sloot groeide riet en ze bleef daar wat dralen. Ik floot haar om attentie om haar vervolgens door te sturen maar ze kwam net als in Winterswijk naar mij terug. Ze ging uiteindelijk zitten op de fluit maar het hoefde al niet meer. Als er zoveel deelnemers zijn dan weet je dat de boekjes snel omhoog gaan.

Tot nu toe kan ik tevreden terug kijken op de behaalde resultaten: drie goede B diploma's en één C diploma.

Op vrijdag 2 september gaan we onze eerste MAP lopen in Haaften en op 24 oktober in Neede. Het schijnt erg leuk te zijn en ik ben heel benieuwd of we er een MAP B diploma uit kunnen slepen. Binnenkort gaan we met Oepke Haagsma en zijn Stabij Hike op jacht om eens van de praktijk te proeven.

Verslag van de KNJV proef te Winterswijk op 13 augustus 2005

Op zaterdag 13 augustus moesten we in Winterswijk aantreden voor de derde KNJV proef van dit seizoen. Het was gelukkig opgehouden met regenen en de voorspellingen waren ook goed. Om 7.00 uur stond ik bij mijn trainingspartner Willeke voor de deur om samen met haar en haar grote Münsterlander Aengus naar Winterswijk te gaan.

We begonnen de dag met het aangelijnd en los volgen: een tien,
gevolgd door het vooruitsturen en komen op bevel: een tien.
De kop was er af! De keurmeester, dhr. Moerkens, vond dat Floran goed volgde maar wel met een wat lage kophouding. Hij rekende ons dat echter niet aan omdat het bij de Stabij hoort. Hetzelfde gold voor het uitsturen: Floran ging niet in volle vaart maar liep wel goed door. Ook hier hield hij rekening met het ras en gaf gewoon een tien.

De tweede proef was het markeerapport: een zes.
Wat hebben we hier geluk gehad. Floran sprong net als een dag eerder in Beesd opnieuw in. Gelukkig kon ik haar op tijd terug fluiten en mocht ze alsnog apporteren. Ze markeerde perfect en kwam keurig terug lopen met de eend, tot halverwege het veld. Mevrouw moest toch echt nodig poepen en besloot dat eerst even te doen. Ik zag de dag al in het water vallen want op een C diploma zit ik nou eenmaal niet meer te wachten. Ze deed wat ze doen moest en kwam op mijn commando "apport" netjes met de eend terug gerend. Keurmeester Rooijakkers vond het toch een zes waard en ik was hiermee zeer content.

Daarna gingen we naar het houden van de aangewezen plaats: een tien.

Het volgende onderdeel was het apport over diep water: een negen.
Deze proef is niet gemakkelijk in Winterswijk want het wordt gehouden in de steengroeve waar het terrein behoorlijk ruig is. Bij de inzetplek was het een flinke modderpoel en ik liet Floran daarom niet zitten maar zette haar direct in. Ze zwom keurig over en kwam goed uit aan de overkant. Ze liep rechtstreeks naar de eend en kwam er rechtstreeks en zonder dralen mee terug. De punt aftrek was voor het niet gaan zitten tijdens de inzet maar daar had ik bewust voor gekozen omdat ik anders wellicht in een strijd met de hond was beland en dat komt de samenwerking niet ten goede.

De zesde proef was het apport te land: een negen,
gevolgd door het apport uit diep water: een negen.
Keurmeester Bekkering complimenteerde mij met een Stabij als Floran. "Je hebt een goed hondje, dat zien we bij de Stabij's wel eens anders". Voor beide onderdelen was de punt aftrek voor het te langzame oppakken van het wild en het langzame te water gaan. Jammer dat deze keurmeester geen rekening houdt met deze rastypische eigenschappen.

Als laatste onderdeel moesten we naar het verloren apport te land: een tien.
Ik had me nauwelijks teruggetrokken of de hond stond al weer voor mijn neus!

Mijn dag kon al niet meer stuk. Het B diploma was binnen met 73 punten en daar was ik al heel blij mee.

's Middags mochten we mee doen aan de dirigeerproef: een nul.
Niet dat ik anders verwacht had want we trainen pas dit jaar echt voor een A diploma.
Floran ging op mijn commando 'vooruit' in volle vaart vooruit en nam goed de lijn aan die ik haar gaf. Helaas kwam ze op de zitfluit terug gerend in plaats van te gaan zitten precies zoals het hondje voor ons ook deed! Ze heeft die hond echter niet aan het werk gezien dus ze had het niet afgekeken. Halverwege luisterde ze eindelijk naar de fluit en ging zitten. Ik probeerde haar weer door te sturen maar ze zat totaal vast en ik kreeg haar niet van de plek. Helaas, dit keer geen A diploma voor ons maar ik voel dat we er niet ver meer vanaf zijn.

Verslag van de KNJV proef te Beesd op 12 augustus 2005

Vandaag stond de KNJV proef van Beesd op het programma. Deze proef wordt georganiseerd door de rasvereniging van de Drentse Patrijs samen met de NVSW en er mogen dan ook alleen maar Drentse Patrijshonden, Friese Stabijhounen en Wetterhounen aan deelnemen.

's Morgens om 6.00 uur werd ik gewekt door de wekker en ik hoorde de regen kletteren tegen de rolluiken. Dat wordt een nat pak vandaag dus ik neem mijn regenpijpen, hoedje en paraplu mee. Onderweg naar Beesd onweert het en valt de regen met bakken uit de lucht maar voorbij Tiel trok de bewolking op en eenmaal in Beesd scheen er zelfs een zonnetje.

We begonnen de dag met het verloren apport te land: een negen.
Op de plaats waar we wachtten stonden ook de tassen met daarin de eenden. De helper haalde telkens een tas en bracht dat in het bos. De honden konden dat zien en menig hond liep op zijn spoor terug naar de baas. Ik laat Floran in zo'n geval nooit kijken en het resultaat is dan ook dat zij rechtstreeks het bos in gaat en er ook rechtstreeks weer uit komt. Helaas vond ze het nodig om even te plassen vandaar een punt aftrek.

Het tweede onderdeel was het markeren: een nul.
Hiermee sneuvelde direct al het B diploma en hoefde ik 's middags niet meer te dirigeren.
Jammer! Vooral omdat ik van mening ben dat het onterecht was. Het markeren werd op een brandnetelveld gehouden waartussen distels groeiden. Floran ging voor het commando weg maar ik kon haar op tijd terug fluiten. Toen ze inderdaad gaan mocht baande ze zich voorzichtig een weg door de brandnetels en de distels waarbij ze vlot doorliep maar niet rende. Ze markeerde prima maar de keurmeester vond het allemaal veel te traag gaan en gebood mij haar in te fluiten. Een schrale troost was dat slechts 31 van de 63 honden het markeerapport wel haalden waaronder slechts één stabij.

Daarna kwam het apport over water: een zes.
Daar waar de vorige keurmeester onredelijk was, was deze wel héél coulant. We hadden al zeker anderhalf uur zitten wachten toen we eindelijk aan de beurt waren. Floran had duidelijk de smoor in omdat ik haar door de brandnetels en distels had gestuurd en dat liet de dame goed merken. Het over water is hier nooit gemakkelijk omdat je te maken hebt met pleziervaartuigen en met een hoge beschoeiing. Floran zwom over en kwam maar moeilijk het water uit. Eenmaal op het droge liep zij rechtstreeks naar de eend, nam hem op en keek mij uitdagend aan. Ik negeer dat gedrag doorgaans totaal, zo ook vandaag. Zij legde de eend weer neer, liep er bij weg en ging plassen. Ik brulde haar een ferm APPORT toe waarop zij de eend weer opnam en mij aan bleef staren met een blik van wat moet je nu.
Ze bleef aan de overkant nog even klooien en na nog een duidelijk commando kwam ze uiteindelijk over gezwommen.

Het volgende onderdeel was het houden van de aangewezen plaats: een tien.
Zoals gewoonlijk niets op aan te merken.

De volgende proef was het apport uit diep water: een tien en het apport te land: een negen. Bij deze proef hebben we wederom ruim een uur moeten wachten. De regen kwam met bakken uit de lucht en er hing een hevige onweersbui boven Beesd. De proeven gingen echter gewoon door, iets wat ik levensgevaarlijk vond.
 

Floran apporteert de eend rustig.	Ze brengt hem zonder eerst te schudden, model bij me.

Daarna gingen we naar het vooruit sturen en komen op bevel: een acht.
Deze proef werd op een modderige akker gehouden en ik stond tot mijn enkels in de blubber. De hond ging goed vooruit maar wel traag waardoor er twee punten afgetrokken werden.

Als laatste onderdeel moesten we nog aangelijnd en los volgen: een negen.
Eigenlijk zou deze proef ook op die modderakker gehouden worden maar er was niet te lopen en dus werd er uitgeweken naar een ander veld. Terwijl de regen naar beneden stortte en het inmiddels al 15.00 uur was liepen wij ons achtje.

Het was een rommelige proef. We waren er in 2003 ook geweest en toen vond ik het best gezellig. Natuurlijk was het slechte weer er ook debet aan maar de lange wachttijden, slecht uitgezette proeven en een keurmeester die geen rekening houdt met de specifieke eigenschappen van het ras maakten dat ik Beesd dit jaar niet geweldig vond.
Uit de weinige B diploma's, slechts 11 van de 63 deelnemers, blijkt hoe moeilijk het is maar ook dat het niveau (te) laag is waardoor de wachttijden oplopen.
Beesd leverde ons een C diploma op met 46 punten.
 

Wachten voor de proef apport over diep water. Floran ligt languit voor mijn voeten. Foto: R. v. Hese

Verslag van de KNJV proef te Veendam op 06 augustus 2005

3.45 uur: Na een rusteloze nacht besluit ik op te staan en niet te wachten op de wekker die om 4.00 af zou gaan. Snel een rondje met de hondjes en daarna de tas inpakken voor de eerste KNJV proef van dit seizoen in Veendam. We komen om 6.50 aan op het terrein waar de proef gehouden wordt.

We begonnen met het aangelijnd en los volgen en het uitsturen en komen op bevel: beiden een tien.
Ik merk dat Floran wat hinkt met haar poot en na een korte inspectie zie ik dat één van haar voetzooltjes helemaal stuk is. Het zal wel niets worden vandaag maar we gaan toch maar door en ik hoop dat de keurmeesters er een beetje rekening mee willen houden.

Het tweede onderdeel is het apport over diep water: een zeven.
Floran heeft grote moeite om het water in te gaan. De kant is steil en ze zoekt naar een wat makkelijkere plaats. Ik fluit haar terug en zet haar opnieuw in: vooruit is nou eenmaal vooruit en niet drie meter naar links of rechts. Gelukkig gaat ze dan wel en zwemt keurig over. Aan de overkant is de oever zowaar nog steiler en ze heeft echt grote moeite om er uit te komen. Uiteindelijk lukt dit ook en gaat ze regelrecht naar de eend. Ze springt in het water op de plek waar ze er uit is gegaan en gaat met eend en al kopje onder! Heel bijzonder want ze had ook over de brug terug kunnen komen zoals een heleboel andere honden deden.

Als derde moesten we naar het houden van de aangewezen plaats: een negen.
Floran blijft altijd keurig liggen en het levert me dan ook altijd een tien op. Nu even niet! Het had even tevoren hard geregend en de grond was drassig. Ze besloot om alvast te gaan zitten toen ik aan kwam lopen.

De vierde proef was het apport uit de dichte dekking: een tien.
Ze nam prima diepte in het bos en pakte vlot de eend op.

Het vijfde onderdeel was het markeren: een acht.
Floran markeerde prima maar was wat traag in het oppakken van de eend. Dit is echter wel typisch Stabij en het is dan ook jammer en kinderachtig dat er maar liefst twee punten afgetrokken werden.

Als laatste moesten we naar het apport te land en het apport uit diep water: beiden een tien.
Ook bij het apport te land nam Floran het konijn traag op. Hier stond echter een keurmeester die verstand heeft van het ras.  De hond deed perfect wat er van haar verlangd werd en of dat nou snel of langzaam gebeurt is niet relevant.

We hadden 74 punten vergaard van de 80 en mochten mee doen aan de A onderdelen.
Bij de dirigeerproef ging Floran goed weg. Ze luisterde helaas niet goed genoeg naar de fluit waardoor ik extra commando's moest geven en dat kostte mij twee boekjes: einde oefening.
Toch kreeg ik nog een compliment van één van de keurmeesters dat hij het helemaal niet slecht vond wat we presteerden. Volgende keer beter zullen we maar zeggen.

Al met al een leuke dag met een prachtig B diploma van 74 punten, mijn dag kon niet meer stuk!
 

2004, het eerste jaar dat we proeven lopen. Een compilatie.

Winterswijk, 14 augustus 2004 

Op 14 augustus begon voor mij en mijn bijna 3 jaar oude stabij Floran het “proeven seizoen”, met een KNJV proef in Winterswijk, de afdeling waar ik al 2 jaar met haar train. Ik had me ook ingeschreven voor Beesd maar omdat Floran nog steeds niet loops was geweest nadat ze in maart een nest had gehad, heb ik haar daar teruggetrokken. Voor Winterswijk was ik gelukkig te laat met mijn annulering en dus verschenen wij ’s morgens om 8.00 uur aan de start.

Floran had er maar weinig zin in en dat resulteerde in een aantal slordigheidjes die onnodig puntverlies opleverden. Het kon me echter niet zoveel schelen, ik had liever een B met 48 punten dan een C met 50 punten.

Ons struikelblok ligt bij het over water. Niet zo zeer het over zwemmen als wel het zelf aanmodderen aan de overkant en zonder eend terug komen. Op alle proeven ging dat steeds weer mis het vorige seizoen en dat terwijl ze op de training uitstekend werkt.

Toen we bij het onderdeel over water kwamen was ik nog steeds “in de race”. In Winterswijk wordt het over water in de steengroeve gehouden en dat maakt het voor de hond wat lastig omdat de werpers in het zicht staan. Floran zwom keurig over maar kwam naar mijn mening een beetje te veel naar links uit het water. (De eend lag rechts, maar dat wist de hond niet) Ze verdween achter de heuvels om vervolgens niet terug te komen. Na 3 minuten vond de keurmeester het welletjes en vroeg mij de hond in te fluiten. Dat was Floortje niet van plan. Een tweede fluitsignaal en een brul gaven wel het gewenste resultaat. “Ze luistert ook nog niet” was het commentaar van de keurmeester. Ik uitte mijn woede en frustratie over haar gedrag tegen de keurmeester en hij besloot me nog een kans te geven. “Als u de hond aan de overkant kunt houden en haar naar rechts weet te bewegen dan gaat u nog voor een 6!” Ik floot haar aan de waterkant op de zitfluit en gelukkig reageerde ze meteen. Ik dirigeerde haar naar rechts en ze ging… kreeg onmiddellijk verwaaiing en kwam keurig, zoals ik dat van haar gewend ben, terug met eend. Yes! Mijn felbegeerde B was binnen. Voor mij was dat diploma die dag extra belangrijk omdat ik steeds weer opmerkingen kreeg van keurmeesters in de trant van: “goh, een stabijtje, kan die dat wel?” of zoals bij het verloren apport waarvoor ik een 9 kreeg omdat ze te traag was volgens de keurmeester:“zo, en dat voor een stabij?” Na afloop van de C en B onderdelen zaten alle keurmeesters gezamenlijk aan tafel te lunchen toen ik aan kwam lopen. Eén van hen riep mij toe: “en mevrouwtje, hoe ging het vandaag?” Wat een opluchting dat ik kon zeggen dat we een prachtig B diploma van 63 punten verdiend hadden!

Zwiep, 20 september 2004

Mijn volgende KNJV proef was op 20 september in Zwiep waar nog een paar stabijtjes aan mee deden. We begonnen bij het aangelijnd en los volgen een 9, gevolgd door uitsturen en komen op bevel, een 10. Vervolgens het markeerapport te land, een 9, daarna apport te land en apport uit diep water, een 10 en een 9. Toen kwam het beruchte over water weer. Floran ging keurig over en nam meteen diepte. Ik zag dat ze stil bleef staan en heb verzuimd in te grijpen, STOM. Ze kwam terug lopen ging naar links, plaste, ging de wei in, poepte, ging opnieuw het bos in en kwam er zonder eend uit. Daar ging mijn B! Ik moest daarna nog naar het houden van de aangewezen plaats, een 10 en het verloren apport, een 10. De frustratie was groot, 67 punten maar geen B diploma. Overigens kreeg ik die dag van een keurmeester een leuke opmerking: “mevrouw, u bent een aanwinst voor uw ras en een aanwinst voor uw vereniging. U laat zien dat de stabij een uitstekende jachthond kan zijn”. Toch leuk om te horen.

Kampen, 25 september 2004

Op 25 september moesten we naar Kampen voor onze laatste KNJV proef.

We begonnen bij het over water dus ik wist meteen waar ik aan af was.

Floran ging weifelend te water maar met een extra brul kwam er schot in. Halverwege opnieuw een hapering en dus nog maar een schreeuw. Aan de overkant nog een extra commando opdat ze toch vooral met eend terug zou komen en dat lukte, een 7. Mijn dag kon niet meer stuk. De volgende onderdelen leverden, met uitzondering van het aangelijnd en los volgen (8) en het uitsturen en komen op bevel (7) wat plaats vond op een ontzettend knollenveld met veel modderplassen waarin het deftige ding zich niet wenste te bewegen, allemaal tienen op.

’s Middags kwam er een keurmeester vrij die het markeren keurde op dat zelfde knollenveld. Eenmaal aan de beurt markeerde Floran uitstekend, ging recht op de eend af om die vervolgens te laten voor wat het was en trok naar de werpers om te kijken wat er onder die doek verstopt lag. De keurmeester was zeer verbaasd en ik nog ietsje meer. Dat had ze nog noooooit gedaan! “Wat is dit jammer!” vond hij. “Het hondje heeft de hele dag zo keurig gewerkt en dan gaat het nog aan uw neus voorbij!” Ja, dat vond ik ook, maar het was niet anders. Waarschijnlijk heeft ze tijdens het wachten toch kunnen zien dat de werpers zich steeds bukten om een nieuwe eend onder de deken vandaan te pakken. Ik zorg er normaal altijd voor dat ze dat niet kan zien.

Toch vond ik deze gemiste B niet zo erg. Van de 45 deelnemers gingen er 16 uit bij het markeren en 14 bij het over water. Bovendien kreeg ik van zowel keurmeesters als andere deelnemers te horen dat ik een ontzettend leuk hondje had, zowel qua uiterlijk als qua gedrag die bovendien keurig werkte. Tijdens de prijsuitreiking zei een van de deelnemers: “voor mij is zij de kampioen van vandaag, wat een heerlijk hondje, zo rustig en toch zo’n passie!” 

Als we na zo’n dag moe maar voldaan thuis komen gaan we allebei heerlijk onderuit liggen op de bank, zij op de hare en ik op de mijne!