Jachttraining voor Stabij- en Wetterhounen

Vanaf april 2006 geef ik jachttraining voor Stabij en Wetterhounen. Toen ik begon had ik zoveel cursisten dat ik drie avonden per week bezig was met andermans honden. Hoewel ik er altijd veel plezier in had kwam er op een bepaald moment een gevoel van onvrede bij mij omdat het hier en daar nogal schortte aan het appèl en aan het apporteren. Ik kon de motivatie niet meer opbrengen om op deze manier door te gaan.
Jachttraining is erg leuk voor zowel hond als baas maar...
het vergt nogal wat tijd, consequentie en training.
Een hond die de hele dag alle privileges heeft die hij zich maar kan wensen zal niet genegen zijn om te werken voor zijn baas.
Een hond die lekker achter ballen aan mag rennen zal niet gauw een dummy of wild willen apporteren.
Een hond die vogels en wild kan / mag najagen haalt hier voldoende adrenaline uit en heeft er geen behoefte aan om ook nog eens met zijn baas te gaan werken.

Bij jachttraining staat de verhouding tussen hond en baas centraal. Deze moet goed zijn om tot prestaties te komen. De hond moet graag willen werken voor zijn baas. Feitelijk is dit niet helemaal waar, hij werkt vooral voor zijn voer / beloning.
Dat betekent dat hij thuis een ogenschijnlijk saai leven leidt. Hij mag lekker slapen, doet af en toe een korte oefening, gaat mee voor een poepje en plasje en krijgt na een juist afgelegde oefening zijn eten aangeboden.
Verder speelt zich het feest lekker buiten in het veld af, samen met de baas.
Mag hij dan nooit eens lekker spelen?
Jazeker! Hij mag elke dag even lekker met andere honden op het veld ravotten. Hij mag dummy's apporteren op "fun wijze" dat wil zeggen, zonder dat hij eerst keurig moet zitten en wachten op het commando. Hij moet ze wel netjes modelapport bij de baas brengen. Voorwaarde van het lekker spelen en ravotten is wel dat de hond goed onder appèl staat en niet zijn neus achterna gaat en zijn eigen vermaak, én dus succes heeft.

Momenteel trainen we eens per week gezamenlijk met een klein clubje Stabij- en Wetterhounen. Vereiste is dat de hond in ieder geval redelijk tot goed onder appèl staat en genegen is om te apporteren. De groep heeft niet de intentie om mee te doen aan proeven of mee te gaan op jacht al zou ik dat natuurlijk wel heel leuk vinden. Mijn doel is wat dat betreft anders dan dat van de meeste deelnemers in de groep. We proberen wel de hond steeds uit te dagen door heel divers te trainen op verschillende locaties.

Belangstellenden die een Stabij of een Wetter hebben met stamboom die in ieder geval goed apporteert en goed onder appèl staat, kunnen zich aanmelden via het e-mailadres van deze website. Wij trainen in de omgeving van Arnhem.

Er zijn nogal wat mensen met problemen met hun Stabij of hun Wetter. Het zijn niet de gemakkelijkste honden om te trainen en veel mensen vergissen zich in de (in hun ogen ongewenste) jachtkwaliteiten. De hond wordt nogal eens voor huishond aangeschaft en kan dus niet datgene doen waar hij eigenlijk heel goed in is. Hij gaat zelf zijn jachtkwaliteiten ontdekken en heeft daar plezier en succes in tot groot verdriet van de eigenaar. Van dit soort ongeleide projectielen moeten geleide projectielen gemaakt worden. Herkent u dit probleem dan kunt u contact met mij opnemen via het e-mail adres van deze website. Ik probeer u via de mail of telefonisch uitleg te geven hoe u dit kunt oplossen. Mocht dat ontoereikend zijn dan geef ik u in een trainingssessie van ongeveer anderhalf uur uitleg hoe u dit kunt doen. (hieraan zijn wel kosten verbonden)

privéles voor een Wetterhoun in Driel	Een onderdeel dat vaak terug komt: het houden van de aangewezen plaats. Wanneer er een hond opstaat gaat de voorjager er rustig naar toe en legt de hond rustig terug. Eventueel blijft hij dan wat dichter bij de hond staan.

Foto's: Josette van de Berg

	Het kort apport wordt hier gedaan met verleiding. De andere honden moeten blijven liggen terwijl de hond die aan de beurt is, het apport wat opgegooid is mag halen. Ervaren honden moeten los terwijl de voorjager uit zicht is. Bij de wat minder ervaren honden blijft de voorjager in zicht en bij de beginners blijft de lijn er aan. Er wordt getraind op succes.
Kort apport met verleiding / down liggen.
	Een methode om honden te leren zwemmen is, door ze over te trekken aan de lange lijn. Deze methode geniet niet mijn voorkeur maar kan goed werken mits de hond geen angst heeft voor water. De meeste honden hebben vrij snel door dat ze kunnen zwemmen. Bij de één duurt het uiteraard langer dan bij de ander maar het werkt bij de meeste honden goed. Een andere methode die wat mij betreft veel beter werkt is zelf mee gaan in het water. De hond krijgt een halsband met kort lijntje aan en wordt onder de buik ondersteund. Als het water diep genoeg is gaat de hand onder de buik weg en laat je de hond rustig aan de lijn om je heen zwemmen, hem ondertussen geruststellend en belonend toesprekend. Hans heeft dit met zijn hond Ids enkele malen geprobeerd omdat Ids maar niet te water wilde. Ids bleek heel goed te kunnen zwemmen maar hij vindt het gewoon niet leuk.
Imre zwemt goed naar de overkant.
Hans met Ids in het water om hem watervrij te maken, Ids zwemt heel goed maar hij vindt er nu nog geen bal aan.
Tijdens het logeren loopt Ids zo met onze meiden mee het water in...Hij is zo enthousiast dat hij zelfs mee zwemt!
Waar een speelvlot voor kinderen al niet goed voor is.	Lieuwe wordt van het vlot in het water geduwd et voilà!
Ook wetterhoun Lieuwe wilde maar niet echt zwemmen. Hij ging in tegenstelling tot Ids wel in het water maar kwam niet verder dan pootje baden. We hebben hem op het vlotje gezet en halverwege lieten we het vlotje wat schuin in het water zakken waardoor Lieuwe zo het water in schoof. Hij zwom daarna prachtig naar de kant waar zijn baasje hem bejubelde. Lieuwe vond dit spelletje zo leuk dat hij telkens uit zichzelf op het vlotje sprong en er in het midden van de plas zelfstandig afsprong! Dit kun je niet bij elke hond zomaar doen maar van Lieuwe wisten we dat hij niet in paniek zou raken. Hij had absoluut geen watervrees.
	Een belangrijke oefening: het correct volgen. Paco doet het fantastisch.
Het apport uit diep water door Bo	Bo vindt jachttraining helemaal geweldig.
Lútsen Bo van 't Buske was ook een vaste deelnemer van de trainingsgroep. Hij vindt het prachtig om te doen en heeft erg veel passie. Zijn probleem is dat hij de prooi het liefst zelf houdt maar dat is gemakkelijker op te lossen dan honden die het liever niet eens willen pakken, met andere woorden: trekken is gemakkelijker dan duwen. Bo zwemt al goed en graag. Hij haalt alles op!   We hadden een klein sleepspoortje getrokken en Bo mag een poging doen dit uit te lopen.
	Bo ruikt het spoor van de sleep.
Floran en Imre moeten down blijven liggen terwijl ik anderen help	Bo met de rattendummy die hij na een zoekopdracht gevonden heeft
	Floran komt met de dummy terug na een dubbel verloren zoek. Rechts werd met het pistool in het bos geschoten en in het bos aan de overkant lag al een dummy verstopt. Floran werd eerst ingezet op het apport in het bos aan de rechterkant omdat daar het geluid vandaan kwam. Toen dat apport binnen was moest ze het bos aan de overkant in om daar het andere apport te halen. Deze oefeningen kun je alleen doen met honden die goed apporteren. Het appèl is het allerbelangrijkste.
Na de training is er altijd ruimte voor ontspanning. Dan komen de Friese trekjes weer boven, Strúnen!
Juli 2009 Imre staat aan de overkant van de sloot te wachten op een commando dat niet komt. Ze moet uit zichzelf terugkomen.	Uiteindelijk begrijpt ze de boodschap en gaat het water in.
	Wetterhoun Peerke durfde niet echt door te zetten met het zwemmen. Zolang de pootjes grond voelden was het goed maar o wee als het iets dieper werd. We hebben haar in het Duivense broek een paar keer overgetrokken. Eigenlijk was van overtrekken geen sprake want Peerke zwom van meet af aan helemaal zelfstandig. Eenmaal aan de overkant ging ze zelfstandig terug naar het baasje. Na enkele keren was ze er helemaal doorheen en dook net zo gemakkelijk het water in alsof ze nooit anders gedaan had!
Ze brengt het apport keurig bij me.

Met dank aan Josette van den Berg en Erik en Laura voor het beschikbaar stellen van hun foto's.