De jachtpraktijk

Verhalen uit de praktijk!

Op eendenjacht met Floran en Imre in het Duivense broek.

Op vrijdag 15 augustus ging de telefoon. Het was jager Harry die vroeg of ik de volgende dag 's avonds zin had om mee te gaan op de eenden. Aangezien ik toch niets te doen had trok me een avondje in het veld wel. We zouden op post gaan zitten en rustig wachten op de invliegende eenden. Bij de wetering aangekomen zagen we dat er slechts een paar eenden kabbelden op het water. Ze werden opgestoten en twee van hen werden geschoten. Floran vond het, zoals de laatste tijd steeds het geval is, maar niets. Toen ze uiteindelijk na een flinke vermaning de eend toch binnen bracht ontspande ze een beetje. Imre bracht ook een eend keurig binnen. Zij zat steeds al mee te kijken of er niet meer te schieten viel terwijl Floran bij me bleef liggen. Het bleef die avond bij deze twee pechvogels. Het was nog erg mooi weer en dan vliegen de eenden niet erg.

Een mooi apport van Floran
Woensdag 20 augustus belde Harry weer op om te vragen of ik 's avonds weer mee ging op de eenden. Ik zou gaan sporten maar ach, dat kan natuurlijk ook op een ander tijdstip en zo stond ik om even over half zeven met mijn beide honden bij Harry. Ik had al gezien dat er heel veel eenden op de wetering zaten. Harry en jachtmaat Ernest liepen door de wei naar het water om de eenden op te stoten. Met een paar schoten plukten ze drie eenden uit de lucht. Er viel er één kickdood in het water: een mooi apport voor Imre die dat perfect binnen bracht. Één viel er kickdood aan de overkant in de ruigte. Hierop zette ik Floran in die zoals altijd weer stond te neuzelen. Daarna Imre er op afgestuurd maar ook zij bracht de eend niet binnen. Ik heb beide honden bij me geroepen, Imre aangelijnd en Floran opnieuw op die eend gestuurd na een "goed gesprek" met haar gehad te hebben. Dat bracht het gewenste resultaat. Er was nog één eend niet gevonden. Deze was in het tarweveld gevallen. Floran en Imre zochten goed maar vonden haar niet. Ik ben naar de overkant gelopen om wat dichterbij te helpen. De eend moest wel verder in het veld gevallen zijn want de honden tekenden helemaal niet. Ik heb Floran verder het veld in gestuurd en met een 'zoek apport' ging ze driftig te werk. Op een gegeven moment zag ik aan het staartje dat boven de tarwe uit stak, dat ze verwaaiing had. Ze liep in rap tempo door de tarwe verder naar achteren. Ze was helemaal uit het zicht en kwam op een gegeven moment weer in beeld met de eend. Deze was alleen vleugellam geschoten waardoor ze het op een lopen had gezet. Floran had haar mooi opgespoord en meegebracht waarna Ernest het dier uit zijn lijden verlost heeft en Harry weer lekkere eendenborstjes in zijn pan heeft.
Floran was heel blij en voldaan na dit prachtige staaltje werk. Ze was weer lekker enthousiast. Jammer dat we daarna geen eendje meer gezien hebben.

Harry langs de wetering, verderop zit Ernest verscholen.	Harry en Imre. Hij is erg gecharmeerd van dit hundje
Imre met haar apport	Floran met haar eend nadat het uit zijn lijden verlost was
	Harry heeft zelf een grote Münsterlander van bijna 13 jaar oud. Het beest heeft nog enorm veel passie maar helaas kan zijn oude lichaam het fysiek niet meer aan. Gelukkig voor ons mogen Floran en Imre het werk opknappen. Floran had er na het sleepapport weer zin in. Ze begint steeds minder stress te tonen dus ik heb goede hoop dat het weer goed komt met haar. Imre is nog onstabiel maar vindt het geweldig om mee te gaan. Uiteraard moet ze de opdrachten wel goed uitvoeren en komt ze nooit onder het commando uit. Het kost soms wat tijd maar alleen dan weet ik zeker dat het straks een goed jachthondje wordt.
De oude Münsterlander van Harry

Op de houtduiven jacht in het Duivense broek

We zijn voor het eerst mee geweest op de houtduivenjacht. Ik had een tijd geleden mijn telefoonnummer al afgegeven aan een klant uit onze winkel die een jachtgebied heeft in het Duivense broek. (gebied tussen Duiven, Giesbeek en Zevenaar)
Hij belde 's maandag 's avonds op met de vraag of ik die volgende middag zin had om met Floran mee te gaan op de houtduivenjacht. Dat is uiteraard niet tegen dovemansoren gezegd dus de volgende dag stond ik op de afgesproken tijd in zijn jagershutje. We gingen met twee geweren en twee honden. De grote Münsterlander van hem ging ook mee en al liep het beestje op zijn laatste benen, aan passie ontbrak het hem niet. We verschansten ons ieder in een de avond ervoor geprepareerd hutje langs de kant van het tarweveld, rustig wachtend op de duiven. Die vlogen niet erg en als ze al vlogen was het te ver weg voor het geweer. Slechts vier onfortuinlijke duifjes zijn uit de lucht geplukt waarvan Floran er twee mocht apporteren. De eerste duif vond ze maar raar: nog warm en zoveel losse veren. Ze wees hem aan maar liet hem liggen. Toen ik haar even tot werken maande bracht ze de duif keurig binnen. Haar hele bek zat onder de veren! Het tweede apport bleek niet geheel kickdood en ook dat bracht de nodige problemen. De hond van Harry bracht deze duif op zijn oude dag netjes binnen waarna ik het diertje aan Floran heb aangeboden zodat ze ook kennis maakt met wild dat nog een beetje beweegt. Floran vond het allemaal niet geweldig. Ze is nog steeds een beetje onder de indruk van het schot maar als ze mag apporteren is ze die stress wel weer kwijt. Een bek vol veren kan haar ook niet echt bekoren maar ze geniet ervan als ik haar van die veren ontdoe. Als we weer uitgenodigd worden gaan we zeker weer mee. Alleen op die manier krijgt Floran ervaring met de echte jacht die toch heel anders is dan het KNJV proeven werk.


 

Op jacht in Groningen met enkele mensen van het jachtforum

Onze tweede jachtervaring vond plaats op 19 januari 2008 in Groningen, in de buurt van Delfzijl. Wederom moest ik vroeg mijn warme bedje verlaten omdat het jagersvolk graag vroeg op pad gaat. Dit keer had ik zowel Floran als Imre bij me. Imre hoefde nog niet te apporteren maar ging alleen maar mee om te wennen aan het schot. We zouden vandaag op de eenden en de smienten gaan maar het was bepaald niet dik bezaaid met deze gevleugelde vrienden. Het heeft letterlijk en figuurlijk nogal wat voeten in aarde voor er een eendje op je bord ligt. Letterlijk omdat het behoorlijk zwaar ploeteren was door die Groningse klei en we voortdurend getrakteerd werden op een miezerige regen. We hebben heel wat velden en bouwakkers afgestruind om slechts een handje vol eenden te schieten. Het lijkt zo kinderlijk eenvoudig maar het is werkelijk hard werken om te kunnen oogsten van hetgeen moeder natuur ons biedt.

Na een lekker bakkie koffie bij Klaas togen we met ons allen op weg naar het eerste veld. Dit was een normaal grasland maar wel behoorlijk drassig door de vele regen die gevallen was. Aangekomen bij de sloot bleek er niets te halen omdat er niet één eendje was. We liepen al slootje springend van perceel naar perceel maar de eenden bleken in dit deel van Groningen nergens te bekennen. Daarna gingen we met de auto naar een ander gebied en wederom trokken we door de velden en over geploegd akkerland. Ik ploegde me al glijdend over de voren een weg over de akker. Aan elk van mijn laarzen leek wel tien kilo klei te hangen. Helaas was ook deze inspanning geheel voor niets want ook hier bleken in de sloten geen eendjes te zwemmen. Uiteindelijk kwamen we bij een slootje met enkele eenden en deze werden, na te zijn opgestoten, keurig uit de lucht geplukt door de geweren. Floran werd op een van de eenden gezet en zij bracht het apport keurig binnen, ondanks het feit dat de eend niet geheel kickdood bleek te zijn. 's Middags genoten we bij Menno van een lekker bordje soep en broodjes en daarna gingen we weer op pad. Dit keer had het gezelschap een groot rietveld uitgezocht om even door te werken. Het riet was hoger dan ik zelf (dat is al gauw zo) en de grond was soms zo drassig dat ik er tot over mijn enkels in wegzakte. We kamden het hele veld uit maar ook hier was geen eend of smient te bekennen. Wel zagen we een vos maar Reintje was de domste niet en zocht een veilig heenkomen. De honden hadden de tijd van hun leven en struinden er lustig op los. Na dit gebied gingen we nog even naar een paar andere velden omdat tijdens de schemer de smienten zouden trekken. Het was al zowat donker (en dan is het ook echt donker in Groningen) toen we gezamenlijk stonden te luisteren naar het geluid van overvliegende smienten. Er werd zo nu en dan geschoten maar behalve een paar onfortuinlijke smientjes bleef het tableau vandaag klein. Ondanks dat heb ik een geweldig leuke dag gehad en ben ik de jacht meer gaan waarderen. Het is prachtig te zien dat een hond in staat is zulk mooi werk te verrichten en samen met de voorjager tot resultaat kan komen.

Na afloop hebben we bij Menno de dag nog even doorgenomen en genoten van de overheerlijke spijzen die we voorgeschoteld kregen.

Imre voor het eerst mee op een echte jacht	Erik met zijn hond en Imre en Floran
Alweer een sloot zonder eenden...	Floran gaat over om een eend te halen aan de overkant.
Zoeken in het riet.	Ze komt er netjes mee terug zwemmen.
Kalm en beheerst zoals ik van haar gewend ben.
	Zo baas, hier heb je ze allebei!
Is er iets mooiers voor een hond?
	De overblijfselen van een vossenprooi.

Op jacht met Sjoerd Riemersma in Bolsward

Op dinsdag 18 december zijn Floran en ik voor het eerst mee geweest op jacht. 's Morgens om 7.15 uur werden we in Bolsward verwacht en ofschoon mij aangeboden werd de avond tevoren te komen besloot ik om 's ochtends te gaan. Dat werd dus weer vroeg mijn kribje uit en om 5.00 uur zat ik met hond, bepakt en bezakt in mijn auto op weg naar Bolsward. Het was snerpend koud en we zouden al vroeg op post gaan zitten. De extra kleding bleek geen overbodige luxe.
We begonnen 's ochtends op de ganzen. Daartoe hadden we ons verschanst in een hutje zoals dat heet, maar wat niet meer was dan een vlonder op het water met daarop gebouwd een raamwerk van gevlochten ijzer waar riet aan bevestigd was. Er kwamen ganzen genoeg over maar, óf ze waren geluidloos en bleken dus niet geschoten te mogen worden, óf ze blaften en ook die mochten niet geschoten worden, óf ze vlogen zo hoog dat de kogel ze nooit zou raken. Enfin, uiteindelijk was er toch een onfortuinlijk gansje dat de pech had te laag te vliegen en van het soort te zijn wat tot de lijst van afschot behoorde.

	Ik stuurde Floran op de eerste gans. Eenmaal ter plekke voelde ze dat het dier nog warm was en dat was haar volkomen vreemd. Hiske, de wetterhoun van Sjoerd werd er bij gehaald en zij apporteerde prima. De gans hebben we voor Floran nog eens weg gelegd en toen begreep ze dat dit gewoon geapporteerd moest worden wat ze dan ook perfect deed.
Goed aangekleed sta ik hier met Floran bij het hutje. Helaas had ik mijn kleine fototoestel bij me en die is erg gevoelig voor beweging. Behalve die ene gans die wij geschoten hadden lag er bij terugkomst op mijn auto nog een gans die door een andere jager geschoten was voor het geval wij niets zouden schieten.
	's Middags gingen we met vijf geweren op de hazen. Er zaten er ontzettend veel. Er zijn er tien geschoten die middag en Floran mocht er een paar apporteren. Ze vond het fantastisch om even de pootjes te strekken want we hadden even daarvoor een poosje op post in een greppel gezeten en waren behoorlijk koud geworden. Ik was even bang dat ze schotschuw werd van die knallen vlak bij haar maar het bleek gezonde spanning. Het was een geweldige ervaring en ik hoop nog vaker mee te gaan. Inmiddels zijn de ganzen geconsumeerd en het haas ligt geslacht in de diepvries.