 |
Op 1 januari 2010 hebben we voor het
eerst een bezoek gebracht aan ons toekomstige wettertje. Het is een
prachtig nest pups die allemaal heel tevreden zijn. De pups zijn nu 18
dagen oud en wegen ongeveer anderhalve kilo. Dat is wel even wat anders
dan bij de stabijpups.
Langzamerhand beginnen ze de pootjes er onder te
zetten en te lopen. Een paar teefjes waren flinke doordrammertjes en
volgens Bart is één ervan echt iets voor mij. Zo'n stevig karakter vind
ik wel fijn want straks moet ze tegen drie andere honden opbotsen
waarvan Imre ook een behoorlijke tante is.
Er zat nu nog niet echt veel verschil in het nest qua
grootte. Een paar teefjes waren wat forser maar dat kan nog veranderen.
Persoonlijk houd ik van een stevige wetterhoun, liever te fors dan te
fijn.
De zwarte pups zijn echt intens zwart en lijken een
wat mooier aanliggende vacht te hebben maar mogelijk is dat
gezichtsbedrog. Hoewel ik de zwarte pups heel leuk en aandoenlijk vind
blijf ik toch bij mijn mening dat het een zwart - witte moet worden.
Dit keer was dochter Ellen en haar vriend Thijs mee en
ook Marianne, eigenaar van papa Lieuwe is met ons mee geweest. De
volgende keer kan Bertus mee om kennis te maken met ons nieuwe
huisgenootje. |
|
|
|
 |
Welk van deze vier teefjes wordt Guusje?
Op 10 januari zijn Bertus en ik weer naar Rijen gereden
om ons toekomstige huisgenootje te zien. Het is nog erg lastig om een
keuze te maken tussen de vier zwartbonte teefjes.
Gelukkig hebben we nog even tijd want ze zijn pas 4 weken oud.
Voordat de Raad van Beheer komt chippen moeten we een keus gemaakt
hebben zodat de juiste naam aan ons pupje komt te hangen.
De pups van links naar rechts op volgorde van geboorte. |
|
|
|
 |
 |
|
Bertus met pupje één. |
Dit is Guusje! |
Op 16 januari ben ik opnieuw naar Rijen gereden maar nu
om mijn keuze te maken omdat de pups op 18 januari gechipt zouden
worden. Ik heb de pups één voor één mee naar buiten genomen waar ik een
konijnendummy en een eendenvlerkje had neergelegd. Het eerste pupje was
nummer twee: zij reageerde er totaal niet op en was behoorlijk
terughoudend.
□ ongeschikt
Het tweede pupje was pupje drie. Zij had veel interesse in de dummy en
het vlerkje. Ze kwam graag naar mij toe. Dit pupje is fijn van bone maar
lekker fanatiek.
□ geschikt
Het derde pupje was pupje één. Zij toonde ook wel wat interesse maar
niet zoals haar zus. Ze kwam wel vlot naar me toe. Het is een pup met
stevig bone, de grofste van allemaal.
□ geschikt
Het laatste teefje heb ik niet getest omdat ze én een klein navelbreukje
heeft én veel wit heeft rond haar bekje wat me een beetje tegen staat.
De keus is dus tussen pup één en drie. De
eerste een flinke teef met flinke poten, de ander een stuk fijner van
bouw. Zelf had ik wel wat met die kleine felle donder maar het
thuisfront vond dat het wel een flinke wetter moest worden. Dan toch
pupje één nog maar eens testen. Dit keer op bekend terrein in de
woonkamer. De dummy werd al een stuk interessanter! Ofschoon pupje drie
nog steeds mijn lichte voorkeur had ben ik toch gezwicht voor de wensen
van mijn man. Hij wil een flinke hond en met pupje één gaat die wens in
ieder geval in vervulling.
Pupje één heeft dus de naam Guusje gekregen maar mocht de dierenarts met
het vaccineren een probleem ontdekken dan komt pupje drie alsnog in
beeld.
Grappig genoeg is ons Guusje nu al het
mooiste hondje uit het nest!
Op 3 februari gaan we nog eens naar Rijen maar dan nemen we haar mee.
|
 |
|
|
 |
| |
 |
|
|
Kijk eens wat Guusje mooi
languit ligt in het Biabed. |
 |
 |
|
Guusje met de dummy. |
|
|
3 Februari 2010: We nemen Guusje mee!
|
|
Op de afgesproken tijd, om kwart voor drie, stonden we
bij Bart op de stoep om Guusje te halen. Nog even een paar nestfoto's,
daarna de papierwinkel en dan hup in de auto en op naar Duiven. Guusje
zat op een grote handdoek bij mij op schoot met binnen handbereik, dacht
ik, een afwas teiltje voor het geval dát...
We schoten lekker op, al was het wel druk op de weg. Net voor Vught werd
Guusje wat ongeduriger en vrij snel daarna spuugde ze een heleboel
brokjes op de handdoek. Gelukkig had ik het teiltje waarin ik de
handdoek uitschudde. Dat luchtte kennelijk op want ze ging weer rustig
liggen. Bij Wijchen herhaalde dit tafereel zich maar daarna ging het
goed tot we thuis waren. Bertus haalde onze honden alvast zodat ze
buiten kennis konden maken met hun nieuwe huisgenoot. Guusje wist niet
wat haar overkwam en dook pardoes onder onze auto. Ze had gelukkig een
halsband en lijntje aan zodat ze er onder vandaan getrokken kon worden.
Eenmaal binnen liep ze direct naar Imre om een beetje melk te scoren.
Oei, foute boel...Imre vond het nodig om haar op niet misverstane wijze
duidelijk te maken dat zij in huize |
 |
Elsman de lakens uitdeelt maar ook dat
weerstond Guusje met verve. "
Wacht maar tot ik groot ben," dacht ze ongetwijfeld. Jessie
en Floran negeerden haar volkomen.
Inmiddels was het zes uur en was het etenstijd. Farmfood Fresh pens hart
stond vandaag op het menu. Guusje at met smaak maar kotste het goedje
nog geen vijf minuten later weer uit om het daarna nog eens naar binnen
te smikkelen. Kennelijk was het iets te snel na de reis. De avond
verliep verder rustig op nog één aanvaring met Imre na. Guusje piept en
jankt dan dat het je zeer doet aan je oren en Floran bekommert zich dan
over het kleine hummeltje. 's Avonds heeft ze keurig buiten geplast en
gepoept (jeetje wat waren wij alert!) en ging ze met de andere honden
naar de garage waar de benches staan. Ze ging lekker in haar bench
liggen die naast die van Imre staat en heb ik haar niet meer gehoord. De
volgende ochtend ben ik om kwart over zes opgestaan, nog voor Guusje
zich meldde en heb haar uitgelaten. Daarna mocht ze mee naar de winkel.
Ze loopt al keurig mee aan haar knalroze lijntje. Het is net een mooie
afstand om te lopen. In de winkel heeft ze nog lekker gespeeld en volop
genoten van de aandacht.
Thuis speelt ze leuk met alle speelgoed en pakte zelfs de eendenvleugel!
Ze komt altijd meteen showen wat ze heeft dus het begin van het
apporteren zit al in haar genen!
Tot nu toe plast en poept ze buiten in onze tuin. We doen haar wel een
lijntje aan want ze stuift als een dolle naar onze vijver die nog
gedeeltelijk met ijs bedekt is. Het water heeft een grote
aantrekkingskracht op haar. Ik ben benieuwd of dat zo blijft...
|
 |
 |
|
Lekker spelen met de baas |
alle kussens en mandjes
ten spijt, de vloer is echt veel fijner! |
 |
 |
|
Eens kijken of dat luchtbed ook kapot
kan... |
Zeg jij dat ze van mijn
staart af blijft of doe ik het. |
Er ligt een eendenvleugel zomaar in de woonkamer...
Guusje heeft er in eerste instantie niet veel oog voor maar nadat Imre
het ding een paar keer geapporteerd had werd hij toch wel aanlokkelijk.
Ze valt er op aan als is het een bunzing! Als een volleerd murdzjenhond
(zo noemden ze in Friesland vroeger de Wetterhoun en betekent zoiets als bunzinghond) pakt ze het ding in de bek en schudt het
vakkundig dood.
Oei, dat moeten we nog afleren, of liever gezegd niet aanleren!
Inmiddels "oefenen" we met het haltertje of het flosstouwtje het vast
houden waarvoor ze rijkelijk geprezen wordt met lieve, enthousiaste
woordjes. Guusje is nog niet met snoepjes te paaien maar vindt het
gelukkig wel heel fijn om een complimentje te krijgen. Bij het commando
'los' heeft ze nog wat hulp nodig. Af en toe komt ze met een speeltje in
haar bek naar mij toe en wordt daarvoor uiteraard de hemel in bejubeld. |
 |
|
|
Met de voorpoten vol op de
prooi... |
 |
 |
|
Vast! |
In de woonkamer staat ook een bench. Ze
ligt er al graag in. |
 |
 |
|
Guusje wordt door dierenarts Henk
onderzocht |
Wat een leuke dingen liggen hier zomaar in
de woonkamer! |
 |
 |
|
Een flosstouw in een konijn gewikkeld... |
Wat moet ik nou toch kiezen, de haren of de
veren??? |
 |
 |
|
Goed leven hier |
Die sluikharigen beginnen me ook eindelijk
te accepteren |
 |
Het ijs is gebroken: Floran vormde van meet af aan al
geen bedreiging voor Guusje maar Imre heeft haar een paar keer de
stuipen op het lijf gejaagd. Guusje is zo gewiekst. Ze mengt zich heel
voorzichtig in het spel tussen Floran en Imre. Ze likt Imre's lippen en
probeert haar voortdurend te paaien. Inmiddels is Imre gevallen voor de
kleine Guusje en bejegent ze Guusje op een vriendelijke manier.
Imre ziet nu wel de voordelen van dit kleine krullebolletje: koekjes,
snoepjes en vlees!
Zodra Guusje wat krijgt geef ik de grote honden ook een klein koekje en
dat houdt in dat er heel wat koekjes door mijn vingers gaan op een dag.
Het zijn van die mini trainers dus veel calorieën zijn het niet maar het
is natuurlijk wel extra. |
|
|
|
 |
 |
|
lekker zoenen met Floran |
Zo pak je een stabij in... |
07 februari: alleen naar het Horsterpark |
|
 |
 |
|
Wat komt daar nou aanlopen? |
Oké, ik lig al... |
 |
 |
|
Ach een zwabbertje.... |
Wat wil je van me? |
 |
 |
|
Kom Zwabbertje, samen zijn we sterk |
Op 7 februari is Guusje voor het eerst alleen mee geweest
naar het Horsterpark. Tot nu toe was ze steeds samen met één van de
andere honden of met alle drie. Nu mag ze haar eigen boontjes doppen,
tot op zekere hoogte natuurlijk.
Ze gedroeg zich voorbeeldig! Deed heel onderdanig bij elke hond die haar
benaderde maar ging er daarna met ferme tred op af! Ze oogst heel wat
aaitjes en knuffeltjes met haar schattige uiterlijk. Men vraagt mij
regelmatig wat voor kruising het is. Van een Friese Wetterhoun lijkt nog
nooit iemand gehoord te hebben. Misschien maar goed ook! |
 |
|
Waar zal ik nou eens naar toe gaan... |
|
 |
 |
|
Even rustig de boel overzien. |
Heerlijk hondje! |
 |
 |
|
Kennis maken met Coco en Shania, de amazone
papegaaien |
Wacht, ik help wel even met het bestellen. |
 |
 |
|
Guusje doet wat in haar genen zit, Strunen! |
Houdt het nou nooit op met die sneeuw? |
 |
Guusje is nu een week bij ons. Wat een heerlijk hondje!
Ze groeit goed en weet al precies waar haar eten staat. Het luisteren
doet ze "op z'n Wetters" waar ik wel aan moet wennen. Meestal komt ze
direct als ik haar roep maar als ze ergens mee bezig is dan lijkt haar
gehoor het niet te doen.
Ze heeft dezelfde kuren als Imre: zakken voer open knabbelen en dan
heerlijk eten! Helaas heeft ze al succes gehad dus is ze voor het leven
verpest...Nou ja, dan moeten we haar maar goed
in de gaten houden. |
|
|
|
Ach wat schattig!
Broer Binke met zus Guusje knuffelen elkaar tijdens een wandeling in het
Horsterpark. Afke fan 't Houn der Hoefje, het zwarte wetterhounteefje
wandelt ook mee.
Voortaan proberen we eens per week samen te trainen maar dit keer was
het alleen even wandelen.
De hondjes maakten kennis met grotere exemplaren en daar was vooral
Guusje best van onder de indruk! |
 |
|
|
met z'n drieën zijn we sterk! |
 |
 |
|
Ellen poseert met Guusje. Voor een
advertentie over jonge dieren wordt wellicht één van beide foto's
gebruikt. |
 |
Maart 2010
Guusje kijkt vol spanning naar het geluid wat uit het bos
komt...
Dan ziet ze Jessie en Floran rennen en gaat er als een speer achteraan,
zich niets aantrekkend van alle takken, doorns en andere obstakels. Ook
Imre heeft in de gaten dat er iets te doen is maar zij laat het karwei
aan de anderen over.
Wat er nou precies was weet ik overigens niet.
Guusje is nu een maand bij ons. Ze doet het geweldig! Imre is haar
beschermvrouwe. Als Guusje bang is dan schiet Imre haar direct te hulp
en ook als Guusje met Jessie speelt en het dreigt te escaleren
manoeuvreert Imre zich er heel snaky tussen en haalt de dreiging zo uit
de lucht.
Floran is vooral een fijne oma voor Guusje. |
|
|
|
|
|
27 maart 2010
Met de camera in de aanslag naar het Horsterpark om een paar foto's
van Guusje te schieten. Ze is al flink gegroeid: nog een paar centimeter
en dan is ze net zo groot als Jessie en Imre. Het is een zalig hondje,
komt als ik mijn snoeptasje om heb, altijd op het eerste het beste "kom
voor" commando. Zonder tasje ben ik hulpeloos: ze blijft rustig op
afstand naar me kijken en lijkt Oost Indisch doof voor alles wat ik zeg.
Ze heeft ook al goed in de gaten waar de auto staat... Ze begint dan wat
achter te lopen en te dralen. Gelukkig komt ze (nog) wel als we onze
troef, een bakje snoepjes, uit de auto pakken. Geweldig toch als je
bijna 14 weken bent en dan al zo gewiekst! |
 |
|
|
|
 |
 |
|
In gevecht met een hoog drachtige Imre. |
Mijn baas vindt mij mooi, maar ik vind
mezelf vooral heel lief. |
 |
 |
|
Guusje en Floran |
Guusje op haar favoriete plek: het
opblaasbare kussen |
Guusje is ruim vijf maanden oud. Ze is een prachtig
hondje met een schitterende vacht. Ze luistert best goed. (ik merk dat
ik mijn norm ietwat vervaagd heb)
Het liefst ligt ze de hele dag buiten of in de garage. Binnen is het al
gauw te warm. Zo nu en dan heeft ze het dolle kwartiertje. Dan rent ze
als een idioot door onze tuin, niets of niemand ontziend met alle
gevolgen van dien. 20 kilo ongeleid projectiel komt best hard aan...
Ze leert heel snel maar vergeet nog snellerL
Dat laatste valt wel mee en uit ervaring
weet ik dat alles wat ik er nu in stop er straks op een goed moment uit
komt. Het kost wat tijd en geduld maar de weg naar de top gaat nou
eenmaal niet over rozen. Zolang ik maar geniet van alles wat ze doet
komt het met ons Guusje helemaal goed. |
 |
|
|
Als een echte wetter: graag de boel
overzien van bovenaf. |
 |
 |
|
Guusje is een trotse Wetterhoun |
Prachtig van vacht en model. |
 |
 |
|
Guusje heeft geen interesse in deze spikkel |
Binke en zijn zus Guusje |
